19-01-06

Klara Amadeus Mozart

Op 27 januari is het precies 250 jaar geleden dat een van de grootste componisten ooit geboren werd: Wolfgang Amadeus Mozart. En voor die gelegenheid haalt Klara de grote middelen boven. Vanaf morgen 20 januari om 9u, en gedurende 10 dagen, zenden ze alles uit wat Mozart ooit gecomponeerd heeft. Tien dagen Mozart de hele dag (en nacht)! Voor de enen een zegen, voor sommigen misschien van het goede teveel...

Het is in elk geval wondelijk hoe de muziek van een man die zolang geleden leefde, en dan nog niet eens zo lang, nu nog steeds zovele mensen vreugde kan bezorgen. Ook ik heb Mozart leren appreciëren. In mijn jongere dagen vond ik zijn muziek maar niets, ik wou "serieuzere" dingen zoals Stravinsky, Bartok, Mahler, en als het dan toch klassiek moest zijn, Haydn. Maar intussen weet ik wel beter. De hiervoor genoemde componisten staan nog steeds hoog op mijn lijstje, maar Mozart heeft daar nu ook zijn onbetwistbare plaats verworven.

Voor wie Wolfgang Amadeus nog niet goed kent, is het initiatief van Klara dus een buitenkansje. En vermits je steeds weer leest dat de muziek van Mozart goed zou zijn voor de ontwikkeling van kleine kinderen, zal ons baby'tje (al vier maand en half nu...) de komende dagen in een bad van Klara Amadeus Mozart ondergedompeld worden!

22:52 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-12-05

Zalig Kerstfeest!

Joyful Christmas - Zalig Kerstfeest - Joyeux Noel - Frohe Weihnachten

10:49 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-11-05

Eindejaarsoffensief

Het leven met een baby van twee maand is zalig, maar ook vermoeiend en tijdopslorpend. Vandaar de lage frequentie op deze blog. De beloofde bespreking van de laatste Mike Oldfield blijft voorlopig uit (in het kort: knappe momenten, maar geen meesterwerk).

Verder lijkt het eindejaarsoffensief zo stilaan op gang te komen. De nieuwe interessante CDs druppelen zo geleidelijkaan mijn collectie binnen en wachten op beluistering en bespreking. Om jullie een idee te geven van wat er zoal op stapel (en op mijn mp3-speler) staat:

  • Na jàààren wachten is hij er eindelijk: de nieuwe van Kate Bush, "Aerial"
  • De vierde solo-CD van Tomas Bodin, klavierspeler van The Flower Kings, "IAM"
  • Pallas: "Dreams of Men"
  • Kaipa: "Mindrevolutions"
  • Het nieuwe project van Arjen "Ayreon" Lucassen, Stream of Passion, met "Embrace the Storm"
  • En tot slot de CD waar ik deze week quasi ononderbroken naar luister: "?" van Neal Morse. Ik kan nu al zeggen dat het een meesterwerk is (nog maar eens)!

Hopelijk zal ik in de komende dagen en weken wat meer tijd vinden om mijn indrukken bij deze CDs neer te schrijven. Tot dan...

23:25 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-09-05

Coming soon - Mike Oldfield: Light + Shade (2005)

Mike Oldfield neemt een bijzondere plaats in mijn muzikale hart in. Het is immers dankzij een toevallige kennismaking met een track uit zijn "Incantations" op een vrije radio, lang geleden in 1983, dat mijn liefdesgeschiedenis met symfonische en progressieve rock begonnen is. Bij elk nieuw album ben ik dan ook vol verwachting.

Nu zijn niet al zijn albums meesterwerken, verre van. Maar de man heeft in zijn carrière al heel wat prachtige muziek gemaakt. Te beginnen natuurlijk met het overbekende "Tubular Bells" (1973). Het hoger vermelde "Incantations" (1978) staat begrijperlijkerwijze ook hoog in mijn lijstje. Dan zijn er bv. nog "Crises" (1983) en "The Wind Chimes", het lange instrumentale stuk uit "Islands" (1987). Recenter bevalt ook "Songs from Distant Earth" (1994) me zeer goed.

En deze week kwam dus de nieuweling "Light + Shade" uit, meteen een dubbel-CD. Ik heb hem vandaag gekocht en net naar mijn mp3-speler gecopieerd. De komende dagen zal ik hem met aandacht beluisteren, en zodra ik er me een mening over gevormd heb, krijgen jullie die hier te lezen. Tot dan.

22:43 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-09-05

Pendragon: Believe (2005)

Zoals beloofd volgt hier dan mijn bespreking van het nieuwste album van Pendragon, "Believe". Ik heb het nog maar enkele keren beluisterd, dit zijn dus redelijk frisse eerste indrukken.

Pendragon is een van die groepen die ik al jaren een warm hart toedraag. Zij waren bij die weinigen die in dat absolute dieptepunt voor mijn geliefde prog, midden de jaren tachtig, het genre staande hielden en nieuw leven inbliezen, samen met Marillion en IQ. "The Jewel" (nu verkrijgbaar in een geremasterde versie) was toen een van mijn favoriete LPs. En sinds die tijd ben ik trouw al hun nieuwe studioplaten blijven kopen, al oefenden ze niet alle diezelfde betovering uit als het eerste album.

Wat kan ik nu zeggen over de nieuwste, die verschijnt twintig jaar na hun eersteling? Dat een een goede plaat is? Dat is het zeker. Dat het typische Pendragon is? Absoluut, de liefhebbers zullen aan hun trekken komen. De overwegend melancholische sfeer, de typische sound, akkoorden, zangerige gitaarsolo's en de ietwat zeurderige stem van Nick Barrett, allemaal uiterst herkenbaar. En toch zijn er ook een aantal elementen die we minder gewoon zijn, en die het totaalbeeld komen verrijken. Zo waande ik mij in het begin van de plaat even bij Clannad. Die Keltische invloed heb je ook in het eerste deel van de "epic" van de plaat, "the wishing well", maar hier denk ik eerder aan Enya.

Laten we het even over die "epic" hebben. Echt episch van karakter is hij niet, het is eerder een suite van vier opeenvolgende delen die in elkaar overlopen. Het eerste deeltje, "for your journey", is een opeenvolging wan zweverige synth-akkoorden met een ijle vrouwenstem (het "Enya"-effect) en gesproken tekst. Het tweede deel, "sou' by sou'west", vind ik een van de hoogtepunten van de plaat. Bij het begin klinkt het even als recente Camel en ook verderop soms nog, af en toe is het werkelijk heel mooi en ontroerend. Zo is er ook die prachtige passage op twee klassieke gitaren, een beetje à la Steve Hackett. Na een overgang met akoestische gitaren maken we in het derde deel, "we talked", kennis met een atypische Pendragon, veel meer rock met een stevige gitaar. Op een zeker moment moest ik zelfs heel even aan Aerosmith denken, kan je nagaan... De suite eindigt met "two roads", opnieuw via akoestische gitaren naar een toch wat epische afsluiter.

De rest van de plaat, die een goede 51 minuten duurt, bestaat uit nog vijf nummers waar ook soms nog verrassende passages in voorkomen, zoals eentje die zweemt naar de flamenco. Al bij al een plaat die de moeite waard is, en die bij herhaald beluisteren zeker zal groeien!

23:34 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-09-05

Coming soon: Pendragon: Believe (2005)

Vandaag gekocht, de laatste nieuwe van Pendragon. Reeds op mijn mp3-speler gezet, maar nog niet beluisterd. Hopelijk weldra een bespreking, als de taken van mijn recente vaderschap me daartoe de tijd laten (wat minder evident blijkt dan ik verwacht had...)

23:35 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-08-05

Gilbert & Sullivan: H.M.S. Pinafore

Klara verwent mijn oren weer vanavond, met de uitzending van een concert van de BBC Proms van 19 juli van dit jaar (tijdelijk te beluisteren via de link). Het hoofdbestanddeel van dit concert was de concertante uitvoering van "H.M.S. Pinafore" van Gilbert and Sullivan. Als ik hiernaar luister, kan ik niet anders dan totaal goedgehumeurd worden.

Ik heb de operettes van het beroemde Engelse duo enkele jaren geleden ontdekt. Toen ik jonger was, keek ik neer op dit soort muziek, maar ik heb sindsdien (gelukkig voor mezelf) mijn oordeel grondig herzien. Dit zijn soms echte meesterwerkjes, pareltjes van typisch Engelse humor. Als je dit hoort, voel je af en toe al Monty Python onder de oppervlakte. En dat op het einde van de 19de eeuw. Weliswaar mis je heel wat van de finesses en toespelingen als Engels niet je moedertaal is. Daarom is het ook nuttig eens een CD-opname op te snorren met het volledige libretto in het inlegboekje. Ik moet soms werkelijk hard lachen tijdens dit concert (net als het publiek overigens). De muziek is vrij eenvoudig van opzet, maar bevat een aantal absolute "oorwormen".

Concert- en CD-opnamen zijn goed, maar zo'n operette live meemaken is natuurlijk nog heel wat leuker. Ik heb het geluk gehad tijdens mijn bezoeken aan Londen twee van hun operettes te zien. Eerst "The Pirates of Penzance", en een paar jaar later "The Mikado". vooral deze laatste voorstelling is een fantastische herinnering voor mij en mijn liefste. Ik hoop dat ik (als heel die terroristische gekte wat voorbij is) de kans krijg om er nog te zien, zoals deze Pinafore.

Intussen is dit, zoals ik wel vaker zeg, een goede tip om je muzikale horizon wat te verbreden. Je kan er maar wel bij varen. Lachen is altijd gezond!

21:16 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-06-05

Sennheiser RS-130

Zoals je uit deze blog wel zal begrepen hebben, luister ik zeer veel naar muziek. Het is dan ook logisch dat ik aandacht besteed aan de apparatuur die dit muziekgenot mogelijk maakt. Ik heb al vaak verwezen naar de mp3-speler die ik voor mobiel luisteren gebruik. Maar thuis is het natuurlijk aangenamer om op een degelijke installatie te luisteren. De mijne is intussen zo'n 10 jaar oud, minimalistisch in gadgets maar goed qua klank, van het Engelse merk NAD. Ik ben er zeer tevreden over, en heb voorlopig niet de minste behoefte om er iets aan te veranderen.

Voor de huiselijke vrede is het echter soms aangewezen om iets discreter naar bepaalde CDs te luisteren. Daarvoor zijn er gelukkig hoofdtelefoons. Ik moet zeggen dat ik een zwak heb voor die dingen, en dat ik me dan ook geregeld laat verleiden om er eentje bij te kopen. Ook al omdat ik steeds op zoek ben naar een kwalitatieve oplossing voor mobiel gebruik. Daarvoor ben ik bij de Sennheiser PX-100 beland, zeer goede kwaliteit voor een zeer redelijke prijs (zo'n €40). Sennheiser is trouwens het merk dat mijn voorkeur wegdraagt als het op hoofdtelefoons aankomt.

Nu was ik nog op zoek naar een goed draadloos model. In bepaalde situaties kan dat handig zijn. Ik had er in 1998 wel al eentje gekocht, maar was daar niet echt tevreden mee, vooral omwille van de noise gate, die de neiging had om bij stille passages de klank af te snijden. Vooral bij klassieke muziek is dat enorm storend.

Onlangs las ik in het Franse muziektijdschrift Diapason een vergelijkende test van draadloze hoofdtelefoons. En de winnaar van die test was een recent model van mijn favoriete Sennheiser, de RS-130. Maandag ben ik dan voor de verleiding bezweken en heb ik er zo eentje in huis gehaald. Eerst werd mijn geduld nog op de proef gesteld: de batterijen moesten eerst 16 uur opladen... De volgende dag was dan het grote moment: de eerste luistertest. En gisteravond heeft hij ook met glans de afwastest en zelfs de stofzuigtest doorstaan. Ik denk dat ik er nog veel plezier aan zal beleven.

P.S. Voor wie geïnteresseerd is in hoofdtelefoons, kan ik zeker de site van HeadRoom aanraden. En ook Dan's Data heeft een aantal leuke besprekingen van hoofdtelefoons (scroll naar beneden tot de sectie "Speakers and Headphones").

22:42 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

02-06-05

Kino: Picture (2005)

Bijna een maand sinds ik het beloofd heb, maar nu is het eindelijk zover: mijn bespreking van "Picture", de eerste CD van een nieuwe zogenaamde "supergroep", Kino. Supergroep, omdat hij bestaat uit muzikanten uit andere groepen die hun sporen ruimschoots verdiend hebben: John Mitchell, Pete Trewavas, John Beck, en Chris Maitland van Marillion, It Bites, Arena, and Porcupine Tree (maar niet in die volgorde: zoek het zelf maar eens uit :-) Maar ik zou ook zeggen, supergroep omdat hij supermuziek maakt!

Hoe kan ik ze het best karakteriseren? Eerste vraag is natuurlijk of het prog is. Gezien de achtergrond van de heren en het platenlabel lijkt dat immers aannemelijk. En het antwoord is positief, met wat uitleg. Verwacht geen muziek in de lijn van Transatlantic (waar Pete Trewavas ook in zat), Neal Morse, Spock's Beard en andere Flower Kings. Het is compactere muziek, met links naar AOR, goede pop-rock en neo-prog. De plaat begint weliswaar met een 9 minuten durende "epic", "Loser's Day Parade", (om duimen en vingers van af te likken!), maar de rest van de songs is korter. Een vergelijking die bij me opkomt is A.C.T., die verantwoordelijk waren voor mijn favoriete CD van 2003 (zie mijn eidejaarslijstje van toen) En deze vind ik van hetzelfde kwaliteitsniveau.

Vergis je niet, er is heel wat om onze progressieve oren te verblijden, alleen ligt het er niet altijd zo vingerdik op als bij bovengenoemde bands. Zo zijn er bijvoorbeeld de constant aanwezige zeer proggy keyboards. Het gitaarwerk is bij momenten best stevig, en hier en daar zit er een knappe solo die aan Steve Rothery herinnert (je weet wel, die collega uit het andere bandje van Pete Trewavas). Het baswerk van Pete is als vanouds knap, de zang mag er ook zijn, en het geheel klinkt bijzonder indrukwekkend. Ook heel wat wijdse symfonische passages.

De openingstrack is zoals gezegd de epic "Loser's Day Parade". Begint behoorlijk stevig, met solide gitaar- en baswerk en knappe progriedels in de keyboards. Halverweg krijg je plots een ironisch aandoende Beatles-achtige passage die leuk contrasteert, waarna het stevigere werk terugkomt om dan even gas terug te nemen alvorens uit te lopen in een machtig symfonisch slot. Prachtig!

"Letting Go" heeft weer zo'n symfonische sound. "Leave a Light On" begint alsof het van The Police zou kunnen zijn (dat zegt John Mitchell overigens zelf in zijn commentaren op de nummers). Een huppelend, vrolijk nummer. "Swimming in Women" begint wat rustiger, en heeft een symfonischer refrein en tussenstuk. "People" is een van mijn favoriete nummers. Opnieuw emotioneel en stevig symfonisch, vrij rustig van tempo. Met rond 3:30 even een sound die me zeer bekend voorkomt, en dan zo'n zingende, hartverscheurende Rothery-achtige gitaarsolo. En vergeet niet naar de keyboards te luisteren... "All You See", nog een mid-tempo, begint met een rustige piano en zang, om dan weer in symfonische glorie open te bloeien, met weer zo'n knappe gitaarsolo erin. Volgens Mitchell benadert dit het meest een ballad. En een mooie vind ik! Na die emotie een opgewekter nummer, "Perfect Tense", een popsong volgens Mitchell. Maar dan een goeie, echt happy muziek, een oorworm zoals er wel meer op de plaat staan. In "Room for Two" gaan ze er eens lekker in een 7-telsmaat tegenaan, zoals elke proggroep die zich respecteert af en toe wel eens doet. Het resultaat is een vrolijk, beweeglijk nummer dat door de oneven maatsoort een stevige drive heeft. Nog maar eens happy muziek. "Holding On" is dan weer wat rustiger, met een akoestische-gitaarintro. Later wordt het weer steviger, om na zo'n 5:30 minuten "epic sounding" te worden (om Mitchell nog maar eens te citeren). De plaat sluit af met de titeltrack, een kort verstild nummer van amper twee minuten, vooral piano en zang.

Conclusie? Je hebt wellicht al gemerkt dat ik dit een goede plaat vind. Een bijzonder goede zelfs, die zeker zeer hoog zal eindigen in mijn eindejaarslijstje voor 2005. Sinds mijn vermelding een maand geleden heb ik ze ontelbare malen beluisterd, en ik geniet er nog steeds met volle teugen van. Ik ben dan ook verheugd dat deze heren zinnens zijn om hier nog een vervolg aan te breien. Een aanrader!

22:32 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

31-05-05

Yossif Ivanov

Vorige week er bloggingsgewijs even volledig uit geweest, omdat ik van maandag tot zaterdag de Koningin-Elisabethwedstrijd voor viool gevolgd heb. Hoofdzakelijk op Klara, en de laatste avond op Canvas. Zo heb ik dus de prestatie van onze veelgeprezen Belgische kandidaat Yossif Ivanov kunnen zien, en ik was inderdaad onder de indruk. Zijn tweede plaats is ruimschoots verdiend, hij had volgens velen zelfs eerste moeten eindigen. Maar aan dat soort discussies waag ik me liever niet.

Exact 25 jaar geleden nam mijn grootvader zaliger me als 16-jarige mee naar de finale van de Elisabethwedstrijd voor viool, de enige keer overigens dat ik die live meegemaakt heb. Het was een boeiende ervaring. Mijn mooiste herinnering is het opgelegde werk van toen, het prachtige eerste vioolconcerto van Frédéric Van Rossum. Bevreemdend als je bedenkt dat Ivanov toen nog lang niet geboren was...

22:11 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-05-05

The Musical Box: The Lamb Lies Down on Broadway

Vandaag is het net een week geleden dat ik samen met mijn vriend Jan in de Ancienne Belgique, met een vertraging van 30 jaar, het concert van "The Lamb Lies Down on Broadway" van Genesis heb gezien. Weliswaar niet door Genesis zelf, maar door The Musical Box, een groep (franstalige) Canadezen die zich al jaren toelegt op het zo nauwkeurig mogelijk recreëren van de shows van Genesis in hun klassieke bezetting met Peter Gabriel. En het moet gezegd, ze doe dat ongelooflijk goed.

Voor ik verder ga, wil ik wel even kwijt dat "The Lamb" nooit mijn favoriete Genesis-album geweest is. Zowel zijn voorgangers (vanaf "Trespass") als de nakomers (tot "Wind and Wuthering") konden me meer bekoren. In de loop der jaren ben ik het werkstuk meer gaan appreciëren, maar een favoriet is het dus nog steeds niet. En Jan denkt er net zo over. Desondanks is het toch wel fantastische muziek natuurlijk...

Het concert nu. Wat me het meest getroffen heeft, is dus niet de muziek, maar het visuele aspect. De groep gebruikte de originele dia's van 30 jaar geleden, geprojecteerd op drie schermen. En die beelden vond ik, als fotoliefhebber, fascinerend. Enerzijds waren er de sfeerbeelden van (naar ik veronderstel) New York dertig jaar geleden, die een beeld ophingen van hoe de mensen er toen bijliepen. En dan waren er al de andere beelden. Nu sta je daar niet zo bij stil, met beeldbewerkingssoftware als Photoshop en digitale fotografie alomtegenwoordig. Maar toen was er heel wat meer inzet, inspanning en techniek voor nodig om zulke beelden te creëren. Ik weet niet wie er verantwoordelijk was voor het concept en de uitvoering, maar ik zou zeggen, "chapeau"!

Zoals wellicht bekend, bestond het concert uit de volledige uitvoering van het dubbelalbum "The Lamb Lies Down on Broadway", met als "bisnummers" nog twee klassiekers: "The Musical Box" en "Watcher of the Skies". En zoals ik vorig jaar ook al kon zien, de zanger brengt een ongelooflijk knappe impersonatie van Peter Gabriel (voor zover ik daarover kan oordelen natuurlijk, ik heb hem nooit live meegemaakt), zowel qua stem als qua optreden. Alleen jammer vond ik dat hij ervoor gekozen had om de imitatie zover door te drijven dat hij hier in Brussel voor de verhaaltjes tussendoor ook de gebrekkige franse presentatie met zwaar engels accent reproduceerde. Knap voor iemand die eigenlijk franstalig is, en ook wel leuk, maar ik had liever de originele engelstalige versie gehoord, die is volgens mij toch heel wat spitanter en excentrieker. Je merkt in elk geval weer hoe origineel dit alles was.

Om zoiets voor elkaar te krijgen, moet je natuurlijk ook goede muzikanten hebben, en goed zijn ze wel. In vergelijking met vorig jaar waren de "Tony Banks" en "Steve Hackett" vervangen door nieuwelingen. Bij een van de bisnummers had ik wel de indruk dat "Tony Banks" in een bepaalde akkoordsequentie er even naast zat, maar globaal is hun prestatie indrukwekkend.

Conclusie? Een geslaagde avond, al was voor mij (net als voor Jan) de emotionele impact en de absolute vervoering van de "Foxtrot" en "SEBTP"-concerten van vorig jaar er niet. Ik heb het eerder allemaal met een soort intellectuele curiositeit geobserveerd, en ik was gefascineerd door wat ik zag, maar niet echt ontroerd. Wel merk ik dat als ik nu naar The Lamb luister, de muziek me ineens meer lijkt aan te spreken, omdat ze nu associaties aan de belevenis van het concert oproept, wat de ervaring completer lijkt te maken...

"Pour la petite histoire", ik las dat Phil Collins himself in Genève naar de show komen kijken is, en tijdens een nummer acter het drumstel heeft plaatsgenomen. Op de website van de groep zijn daar foto's van. Je kan er ook terecht voor foto's en videofragmenten uit hun shows. En blijkbaar zijn er plannen voor een DVD van de show...

22:35 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-05-05

Wachtend op het lam...

In juni vorig jaar was ik de dolgelukkige getuige van twee concerten van de Genesis tribute band "The Musical Box", de reconstructies van de "Foxtrot" en "Selling England by the Pound" concerten (zie ook mijn commentaren toen). Een unieke gelegenheid voor wie er, zoals ik, niet bij was toen de originelen hun optredens deden... En morgen zijn ze opnieuw in de Ancienne Belgique met hun meest ambitieuze project: een nauwkeurige reconstructie van "The Lamb Lies Down on Broadway". Ik kijk er echt naar uit, net zoals mijn vriend Jan en een paar collega's, die ook van de partij zullen zijn. Commentaren volgen zeker! En voor wie er morgen niet bij kan zijn, overmorgen doen ze het nog eens over...

22:45 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-05-05

Philippe Catherine te gast bij "In de club"

Op dit ogenblik is Philippe Catherine, een van onze allergrootste Belgische muzikanten, te gast bij "In de club" op Radio 1. Naar aanleiding van een nieuwe CD die hijgemaakt heeft met Bert Joris en het Brussels Jazz Orchestra: "Meeting Colours". En weeral een CD voor op mijn verlanglijstje!

21:14 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-05-05

Coming soon - Kino: Picture (2005)

Sinds een week volop aan het beluisteren... Bespreking volgt weldra, maar ik kan in elk geval al zeggen dat het een aanrader is!

22:04 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-04-05

The Watch: Vacuum (2004)

Vandaag zat er een pakje in de post, waar ik al enige tijd ongeduldig zat op te wachten. Ik heb namelijk een paar weken geleden, met enige vertraging, mijn lidmaatschap van onze nationale Prog-Nose nog maar eens met een jaartje verlengd (kan ik ieder rechtgeaard prog-liefhebber aanraden; voor meer gegevens zie hier). Als je een lidgeld van €20.- betaalt, kan je een CD kiezen, zodat je je lidgeld eigenlijk zo goed als recupereert. De vorige beide jaren had ik telkens een CD van Glass Hammer gekozen, waarover ik vroeger al geschreven heb. En vandaag kreeg ik dan eindelijk mijn CD voor dit jaar.

Het gaat om "Vacuum", de recentste CD van de Italiaanse groep "The Watch". Ik was er zeer benieuwd naar, omdat ik hub vorige, "Ghost" uit 2001, zeer goed vond, en de kritieken op deze plaat ook weer zeer positief waren (zie bv. op die van Prog-Nose [9/10] en DPRP [8/10]). Van "Ghost" las ik in een bespreking ooit "dat dit het beste album is dat Genesis nooit maakte", en daar ben ik het volkomen mee eens. De muziek van The Watch lag er volledig in het verlengde van de muziek van Genesis uit de periode van "Foxtrot". En ze was geen slap afkooksel van het grote voorbeeld, neen, het waren volwaardige en originele composities die het hoogst originele idioom verder exploreerden, met alle vertrouwde klanken, zowel in instrumentarium (mellotron, orgel, twaalfsnarige gitaren, baspedalen, en ga zo maar door) als zelfs de zanger, die ongelooflijk als Peter Gabriel klinkt, en ook nog eens dwarsfluit speelt.

Wat kan ik nu zeggen over de nieuweling? Ligt de muziek nog altijd in het verlengde van Genesis begin jaren 70? Zeker. Is het goede muziek? Absoluut! Wordt het dan niet wat eentonig of repetitief? Nee, want ondanks de overduidelijke continuïteit, zit er toch ook evolutie in hun muziek. De plaat klinkt niet alleen productioneel beter dan de voorganger, ook stylistisch zijn er toch nieuwe elementen opgedoken. In sommige nummers duiken zelfs modernere klanken en stijlelementen op, die afwijken van het grote voorbeeld, maar toch in het totale sfeerbeeld passen.

Ik ben intussen aan mijn derde opeenvolgende beluistering toe vanavond, en ik denk dat deze muziek een belangrijkdeel van mijn weekend zal kleuren. Een aanrader!

23:07 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-04-05

Einojuhani Rautavaara: The book of visions (2003-2003)

Dinsdagavond, afwasavond. Deze keer met de radio op Klara: een uitzending van een concert dat recent, op 15 april, plaatsvond in het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten. Als hoogtepunt van de avond speelde het Nationaal Orkest van België (NOB) onder leiding van hun jonge Finse dirigent Mikko Franck de wereldcreatie van een werk dat speciaal voor hen gecomponeerd was.

Einojuhani Rautavaara is de bekendste en grootste nog levende Finse componist, intussen 77 jaar oud. Zijn muziek kent de laatste jaren relatief veel succes, met frequente CD-opnames van zijn werken. Sinds Sibelius Finland muzikaal op de wereldkaart gezet heeft, heeft dat land heel wat goede componisten en muzikanten voortgebracht. Voor een inwoneraantal dat vergelijkbaar is met dat van België, doen ze heel wat meer voor hun eigen "klassieke" muziek. Dit betreft zowel uitvoerders, getuige de vele Finse dirigenten die momenteel de wereldpodia afschuimen (Salonen, Saraste, Oramo, en dus ook onze Mikko Franck), als componisten. Het is veel gemakkelijker hier bij ons plaatopnamen te vinden van muziek van hedendaagse Finse dan van Vlaamse componisten! En Rautavaara is wel een van de grootste opvolgers van Sibelius.

Ik leerde zijn muziek kennen toen de eerste opname van zijn 7de symfonie "Angel of Light" uitkwam. Een prachtig werk overigens (riep bij mij echo's op aan Vaughan Williams). En sindsdien heb ik zijn muziek verder verkend: echt de moeite waard. Dit is muziek die eens te meer bewijst dat hedendaagse muziek tegelijk zeer goed en toegankelijk kan zijn.

Mikko Franck is een absolute fan van zijn landgenoot. Hij rekent Rautavaara tot de allergrootsten. En hij ligt dan ook aan de oorsprong van het werk dat vanavond uitgezonden werd. Hij bestelde bij Rautavaara een groot orkestwerk voor het NOB, en dat werd dus "Book of Visions". Het werd een werk in vier delen, dat veel wegheeft van een symfonie, maar enkel dat etiket niet draagt. De reden? Het zou Rautavaara's 9de geworden zijn, en onder componisten is er een soort bijgeloof dat de 9de symfonie vaak ook hun laatste zou zijn (cf. behalve Beethoven ook Bruckner, Dvorak, ...). Dus gewoon een evocatieve titel. De meeste van zijn andere werken, ook de symfonieën, dragen overigens ook zo'n titel.

Een korte indruk na een eerste beluistering (tijdens het afwassen dus). De stijl wordt vaak neo-romantisch genoemd, en zoals veel van Rautavaara's muziek is de basisbeweging vrij langzaam en statig. Het eerste deel riep bij mij beelden op van wijdse bossen met mistflarden tussen de bomen, een soort imaginair fins landschap (ik ben nog nooit in Finland geweest, dus ik weet niet of dat beeld wel klopt). Het tweede deel was wat drukker. Het derde straalde een meer pastorale lentesfeer uit, lichtvoetiger en zonnig (met sommige fluitpassages die me even aan Sibelius herinnerden). Het laatste deel heb ik minder goed kunnen horen, vermits mijn teergeliefde vandaag besloten had niet naar Wittekerke te kijken, en door een groot deel van de muziek heengepraat heeft. Maar de algemene indruk was weer duisterder en intenser. En het stuk eindigt in stilte, zodat het nog wel even duurde voor het publiek besefte dat het gedaan was en in minutenlang applaus uitbarstte.

Ik heb gelukkig een cassetje laten meelopen, dus in afwachting dat het stuk op CD verschijnt (er zou een opname met de uitvoerders van het concert op stapel staan), kan ik me er wat verder in verdiepen.

Voor een andere commentaar op het concert (in het Frans) kan je hier terecht.

22:17 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-04-05

Véronique Sanson: Longue distance (2004)

Zoals vorige keer beloofd, een vervolg op mijn Sanson-verhaal. De ontdekkingstocht gaat verder met een grote sprong in de tijd: van 1972 naar 2004. In die tijd is er heel wat water door de Seine gestroomd, en ook het privé-leven van Véro, zoals haar fans haar noemen, heeft heel wat ups en downs gekend. Haar songteksten in de loop der jaren zijn daar trouwens vaak een weerslag van. Met deze plaat komt ze opnieuw uit een dal van o.a. drankproblemen. Een lied als "La douceur du danger" is daar vrij expliciet over. Het is haar eerste nieuwe studioplaat met nieuwe songs sinds "Indestructible" van 1998.

Hoe verhoudt deze laatste CD zich tot haar debuut? Eerst en vooral, haar stem is natuurlijk geëvolueerd. Het typische vibrato is nog steeds even herkenbaar, maar de stem klinkt veel doorleefder en minder licht. Een productie van het begin van de 21ste eeuw klinkt sowieso heel anders dan die van de jaren 70: de sound is enorm goed, ook al omdat ze met topmuzikanten werkt (iets wat ze overigens al vele jaren doet).

En het belangrijkste: de muziek? Wel, ik vind dit een fantastisch album. Knappe, aangrijpende songs van begin tot einde. Sanson schreef altijd al haar muziek en teksten zelf. Op het reeds genoemde "Indestructible" waren er voor het eerst 4 songs die niet van haar waren, maar van een zekere Bernard Swell, met wie ze al meer dan 20 jaar samenwerkt. En op deze plaat heeft ze slechts voor een minderheid van de songs de muziek geschreven (de meeste teksten zijn wel van haar hand). Componisten zijn o.a. opnieuw Bernard Swell, en ook Jean-Noël Chaleat, Alain Chamfort, Michaël Hernandez (een aantal grote namen uit de franse muziek), en op één -knap- nummer zelfs haar eigen zoon, Christopher Stills (inderdaad, zoon van...). Je moet wachten tot de achtste track voor enkele eigen nummers, zoals het knappe "Y'a quelque chose là-dessous" en "Les faux magiciens". De stijl is gevarieerd, met jazzy en funky invloeden (denk bv. aan Maurane). Een heel mooi en persoonlijk nummer is het akoestisch jazzy "5ème étage" (met prachtige meerstemmige backing vocals), waarin ze over haar ouders en haar zus Violaine zingt. Dit is de laatste song van de plaat, daarna volgt enkel nog een kort instrumentaaltje op piano.

Voor (subjectieve) commentaren op alle songs van de CD kan je hier en hier terecht.

Ik moet zeggen dat ik deze plaat de laatste week zeer vaak beluisterd heb. De muziek raakt me, en ik kan ze zeker aan iedereen aanraden die van goede muziek houdt, wat ook het genre of etiket mag zijn... Luister en geniet!

22:19 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-04-05

Back in Time - Véronique Sanson: Amoureuse (1972)

Vorige maandag heb ik puur toevallig op France 3 een iets meer dan twee uur durende reportage gezien over de persoon en de carrière van een grote dame uit de Franse muziek: Véronique Sanson. Ik kende natuurlijk wel enkele van haar nummers, zoals iedereen die wel eens naar de radio luistert, maar daar beperkte mijn kennis zich toe. De uitzending schetste een beeld van een fascinerende persoonlijkheid. Wat voor mij nog belangrijker was, op muzikaal vlak schijnt ze wel wat te bieden te hebben dat me kan boeien. Ze is wat ze in het frans een "auteur-compositeur" noemen, ze schrijft dus quasi al haar muziek en teksten zelf. Verder heeft ze een stevige muzikale bagage en speelt ze zeer goed piano (ook klassiek). Ik besloot dus om haar oeuvre te gaan verkennen.

Op het werk heb ik een goede collega die uit Frankrijk afkomstig is, en waarvan ik wist dat hij van franstalige muziek houdt. Dus vroeg ik hem of hij me een plaat van Sanson kon aanraden. Wat blijkt nu: de man is een absolute fan. Volgens hem is alles wat ze gemaakt heeft goed. Hij heeft haar al zowat 15 maal live meegemaakt, en zegt dat ze in concert een brok energie is (hij luistert liefst naar haar live-CDs, iets wat mij meestal niet bekoort). Dus dat hielp me niet veel verder, behalve dan dat het mijn interesse nog meer aanscherpte.

Vermits ik nogal een systematisch ingesteld "manneke" ben, besloot ik dan maar met haar allereerste CD te beginnen: "Amoureuse" uit 1972. Voor de liefhebbers van progrock is dit midden in de gouden periode van onze idolen zoals Genesis (Foxtrot) en Yes. Je hoort dan ook dat de plaat zeer "seventies" klinkt. Maar ook zeer origineel: deze (toen) jongedame heeft heel wat in haar mars en creërt een zeer eigen stijl. Een waarschuwing: ze heeft een zeer herkenbare manier van zingen, met een uitgesproken vibrato, waar je van houdt of niet. Volgens mijn collega zijn er mensen die haar niet kunnen verdragen, wat ik me wel kan voorstellen.

De nummers zijn vrij kort: met 12 songs duurt de plaat maar een goede 28 minuten... Het titelnummer, het eerste op de LP, is wat mij betreft ook meteen het allerbekendste. Zoals op alle andere is haar pianospel zeer prominent aanwezig. Op een bepaald moment dringt zich zelfs een onverwachte vergelijking op: in "C'est le moment" doet ze me onwillekeurig aan de jonge Kate Bush denken (die haar eerste plaat slechts zes jaar later maakte).

Samengevat: een fascinerende ontdekking, die wat mij betreft een grondigere exploratie van de muziek van Véronique Sanson (en van de franse muziek meer in het algemeen) in gang gezet heeft. In het kielzog van deze CD heb ik meteen ook haar allerlaatste gekocht, maar daarover later meer.

22:32 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-03-05

Steve Hackett: To Watch the Storms (2003)

Maandag ben ik met mijn vriend Jan gaan lunchen. Hij vertelde me dat hij onlangs naar het concert in Verviers geweest was van de akoestische tour van Steve Hackett. En zo kwam het gesprek op het vorige Hackett-concert waar hij ook naartoe geweest was, en waarop hij de muziek van de toendertijd recentste CD van Steve Hackett ontdekt had. Een CD die hij nadien gekocht heeft, en waar hij zeer enthousiast over is. Nodeloos te zeggen dat ik zijn enthousiasme meer dan deel.

"To Watch the Storms" is (in mijn opinie) zonder omwegen het allerbeste wat Steve Hackett in de laatste 10 of zelfs 20 jaar geproduceerd heeft. Het is voor de nog prille 21ste eeuw wat "Spectral Mornings" voor de jaren 70 was.

Deze vergelijking gaat in verschillende opzichten op. De muziek heeft dezelfde hoge kwaliteit, en de nieuweling vertoont een zo mogelijk nog grotere variatie dan haar klassieke voorganger. Alle klassieke Hackett-ingrediënten (en nog ekele andere) komen aan bod: de typische droge zangstijl (hij is allesbehalve een groot zanger, maar weet van zijn stemgeluid een typisch kleurelement in zijn muziek te maken); de typische humor en stylistische knipoogjes (luister maar even naar het begin van "Circus of Becoming"); en natuurlijk dat fenomenale gitaarspel. De klassieke gitaar speelt zoals steeds een belangrijke rol, wat mij als klassiek opgeleid gitarist natuurlijk kan bekoren (ik heb destijds op het huwelijk van de Jan uit het begin van dit stukje overigens "Horizons" gespeeld...). Ook het elektrische spel is niet te versmaden, en soms zelfs vrij stevig. Maar de sound is steeds onmiskenbaar Hackett.

Hoogtepunten noemen is niet gemakkelijk, gezien het algemeen hoge niveau. Maar enkele stukken springen er toch nog bovenuit. De CD opent knap met het ingetogen "Strutton Ground" en het reeds genoemde "Circus of Becoming". Bij "Frozen Statues" waan je je even bij David Sylvian. "Mechanical Bride" wordt door velen als een van de beste stukken beschouwd. Het is niet mijn favoriet, maar toch zeer goed (en krachtig!). Bij het instrumentale "Wind, Sand and Stars" speelt de klassieke gitaar voor het eerst op de hoofdrol. Je hoort hoeveel vooruitgang Hackett sinds "Horizons" gemaakt heeft... Een prachtig sfeervol nummer. Ook "Brand New" begint met een korte typische klassieke-gitaarintro, en wordt dan een typisch energiek Hackett-nummer, waar de klassieke gitaar telkens weer opduikt. Om dan naadloos de over te gaan naar het rustige "This World", met een magische overgang naar het refrein. Het instrumentale "Silk Road" begint vrij percussief, krijgt dan weer zeer herkenbaar gitaarwerk (zowel elektrisch als klassiek), en je hoort ook de koto-klanken opduiken die herinneringen oproepen aan "The Red Flower Of Tachai Blooms Everywhere" uit... "Spectral Mornings".

Dan komen drie nummers die enkel op de "Special Edition" van de CD te vinden zijn. "Polution B" stelt niet veel voor. Maar met "Fire Island" lijk je ineens op een pure bluesplaat beland te zijn. Knap! "Marijuana Assassin of Youth" noemt Hackett zelf een "mini-musical": na een typische Hackett-intro krijg je plots een stukje Bach, dat dan even onverwacht weer overgaat in klassieke rock'n'roll, met nog wat onverwachte stijlbreuken verderop: echt leuk, een staaltje van hogergenoemde humor.

De volgende drie nummers staan ook weer op de reguliere editie. "Come Away" is een leuk ironisch nummertje. "The Moon Under Water" is nog eens een mooi kort solostuk voor klassieke gitaar. En dan eindigt de CD met een hoogtepunt: "Serpentine Song" is topklasse, Hackett in grootse doen. Een rustig, sfeervol nummer dat de rillingen van genot over mijn rug laat lopen. Op de Special Edition heb je dan nog "If You Only Knew", een laatste stukje solo-gitaar dat sfeervol afsluit.

"To Watch the Storms" is zoals gezegd een hoogtepunt uit het oeuvre van Steve Hackett. Hij is de man in wie de geest van het oude Genesis nog het meeste voortleeft. Je hoort hoeveel Genesis verloren heeft toen Steve de groep verliet. Voor mij was hij, naast Tony Banks, hun beste componist. En na zijn vertrek is het aandeel van de gitaar in hun muziek sterk verminderd: Mike Rutherford kan zich op dat vlak niet met hem meten.

Als ik je een raad mag geven: koop de Special Edition van de CD. Niet alleen omwille van de 4 extra nummers, maar ook voor het prachtige boekje, met commentaar van Steve bij alle tracks, en vooral de prachtige schilderijen van Steve's vrouw Kim Poor, eentje per nummer.

23:20 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-03-05

Albert Roussel: Bacchus et Ariane

Vandaag eens uitzonderlijk een (vrij omvangrijke) afwas op maandagavond, wegens zondagavond geen zin... En ditmaal geen CD, maar een concert op Klara, met werken van onze eigen Wilfried Westerlinck (waarvoor ik jammer genoeg net te laat was, want de man schrijft zeer mooie muziek), Mozart, en Roussel.

De hoofdbrok voor mij waren de twee suites uit Bacchus et Ariane uit 1930 van Albert Roussel (1869-1937). Dit is orkestrale muziek zoals ik ze graag hoor. Het begin van de twintigste eeuw is een van de periodes uit de muziekgeschiedenis die me bijzonder nauw aan het hart liggen.

Inderdaad, er is meer dan alleen maar progrock in mijn leven... Lang leve de variatie!

22:13 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-03-05

Back in Time - Trevor Rabin: Can't Look Away (1989)

Trevor Rabin is een van oorsprong Zuidafrikaans supergetalenteerd muzikant, die natuurlijk vooral bekend is omdat hij in 1983 Yes terug op de kaart geplaatst heeft. Zonder de frisse injectie die hij aan de toen zieltogende groep gegeven heeft, en vooral natuurlijk door de monsterhit "Owner of a Lonely Heart", was er misschien allang geen sprake meer geweest van de groep die nu al zijn 35ste verjaardag gevierd heeft.

De meningen onder de Yes-liefhebbers zijn verdeeld, maar ik houd wel van het Rabin-tijdperk. De man loopt over van talent, zowel als gitarist en multi-instrumentalist als als componist en producer. Het laatste album met Rabin, "Talk", vind ik schromelijk onderschat. En het eerste Yes-album na zijn vertrek, "Open Your Eyes", is werkelijk het minste dat ze ooit gepresteerd hebben (ook al door de grote inbreng van de derdeklas opvolger van Rabin, Chris Squire's maatje Billy Sherwood). Gelukkig hebben ze zich serieus herpakt met het zeer mooie "The Ladder".

Maar dit is geen Yes-historie, ik wil het hier hebben over Rabin's (voorlopig) laatste volwaardige solo-album, "Can't Look Away", gemaakt in de periode tussen "Big Generator" en "Union". Als je ernaar luistert, besef je hoe groot de invloed van Rabin was op het Yes-geluid toendertijd. Toch is dit geen Yes-album zonder de Yes-muzikanten geworden (al drumt Alan White op twee nummers). Het is meer een soort stevige AOR/pop-rock, die ik zeer aangenaam vind om naar te luisteren. Ook hier zie je de enorme kloof die er gaapt tussen het talent van Rabin en dat van Sherwood (luister maar eens naar diens solo-album of zijn samenwerking met Chris Squire, je zult wel horen wat ik bedoel). Ook als zanger staat Rabin zijn mannetje, maar dat hadden we al op de Yes-albums gehoord.

Het titelnummer, waarmee de CD begint, is het meest prog-getinte stuk op de plaat, en had zo op een Yes-CD uit die periode gekund: magistraal. Op "Sorrow" laat hij even zijn Zuidafrikaanse roots horen in de intro. "Promises" is een typisch AOR-nummer. Op "Eyes of Love" hoor je de heavy sound die in het nummer "City of Love" van "90125" menig Yes-fan toendertijd verrast moet hebben. "I didn't Think it Would Last" is ook een "wreed sympathieke" song. Enkel "Hold On To Love" vind ik wat onverteerbaar.

Globaal een aangenaam album, en zeker een aanrader voor wie de bijdrage van Rabin aan Yes apprecieert. Jammer dat hij de laatste jaren geen rockalbums meer maakt. Hij heeft blijkbaar een nieuwe carrière ontwikkeld met het schrijven van filmsoundtracks. Maar je weet natuurlijk nooit...

22:43 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

04-03-05

Brilliant Brahms

Vandaag was de afwas wat later dan gewoonlijk. Eerst met mijn liefste nog wat TV gekeken. Ze was zo moe dat ze dan meteen gaan slapen is. Met als gevolg dat ik voor bij de afwas iets rustigere muziek uitgezocht heb dan de vorige keren. Dat zijn dan de twee strijksextetten van Johannes Brahms geworden.

Sinds ik een aantal jaren geleden in een concertreeks, georganiseerd door de Filharmonische Vereniging van Brussel, bijna alle kamermuziek van Brahms live gehoord heb in het Brusselse Muziekconservatorium, ben ik weg van deze muziek. Vooral de pianotrio's en de strijksextetten dragen mijn voorkeur weg.

Deze strijksextetten zijn werken van een nog relatief jonge Brahms, nog niet het archetypische beeld van de oudere man met de lange witte baard dat de meeste mensen voor ogen zweeft. Vooral het eerste deel van het tweede is aangrijpend. Hierin verklankt hij zijn liefde voor een meisje genaamd Agathe, via het verwerken van haar naam in muzieknoten (het motief A-G-A-H-E of la-sol-la-si-mi) doorheen heel het deel. Melancholisch als je weet dat hij zijn hele leven vrijgezel gebleven is.

Hoe dan ook, deze muziek vormde een zeer sfeervol klankdecor, terwijl ik afwaste en door het raam onophoudelijk de fijne sneeuw zag neerdwarrelen, die langzaam de straat wit kleurde.

Voor wie deze (en andere) muziek aan zeer interessante voorwaarden wil exploreren, zijn er de CDs van Brilliant Records, die voor een werkelijk belachelijk lage prijs te krijgen zijn bij Kruidvat. zo kost het koffertje van 12CDs waarvan ik vanavond naar de 10de luisterde, slechts de prijs van één klassieke fullprice-CD. En aan die lage prijzen heb je vaak te maken met goede tot zeer goede opnamen. Met een beetje uitkijken kan je zo een behoorlijke kwaliteitsvolle klassieke collectie aanleggen voor een habbekrats.

Het enige nadeel is dat deze CDs slechts gedurende beperkte tijd in de Kruidvat-winkels beschikbaar zijn. Maar je kan ze allemaal nog nabestellen via de Kruidvat Entertainment Shop. In onze buurlanden (Frankrijk, Duitsland, Engeland) zijn deze CDs gewoon in de CD-zaken te koop, weliswaar duurder dan bij Kruidvat, maar toch nog altijd koopjes. Wie op de hoogte wil blijven van welke CDs Kruidvat uitbrengt, kan een kijkje gaan nemen op Binnenkort op Brilliant van Klassiek voor een Piek. Die site bevat ook heel wat links naar recenties van de CDs (zoals hier voor Brahms).

Ik zou zeggen, doen, het loont zeker de moeite je muzikale horizonten open te gooien!

23:24 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-03-05

NDV: Karma (2001)

Wittekerke voor 't vrouwtje, afwas voor 't ventje, en dus: CD-tijd! Vandaag werd het de CD die ik ook al een paar dagen loop te beluisteren via mijn onvolprezen mp3-speler. En 't is een goeie.

Dat Nick D'Virgilio een goede drummer is, weten we al een tijdje. Hij is natuurlijk het best gekend als de man achter de drumkit (en sinds kort ook achter de microfoon) van Spock's Beard, maar speelde ook bij bands als Tears for Fears, en had zelfs de eer om op een paar nummers van Genesis' laatste album, "Calling al Stations", de drumsticks te hanteren.

Op zijn solo-album "Karma", verschenen toen Neal Morse nog bij Spock's Beard was, bewijst NDV dat hij ook als componist zijn mannetje kan staan, en dat hij ook met gitaren, bas en keyboards uit de voeten kan. Dit is geen prog-album te noemen, eerder goede rock met een aantal originele kantjes. Het is niet verwonderlijk dat je hier al een aantal pre-echo's hoort van Spock's Beard na het vertrek van Neal Morse, vermits NDV daar compositorisch een vrij belangrijke rol is gaan spelen. Maar hier heb je veel minder nadruk op keyboards, het is een veel meer gitaar-georiënteerde plaat. En ook het grootse, symfonische aspect ontbreekt bijna volkomen. Goede rock dus, af en toe vrij ruig (niet te verwarren met heavy), met ook knappe verstilde momenten. Knap drumwerk ook, maar zeker geen typische slagwerkersplaat.

Het titelnummer is origineel, enkel stem en percussie. "The Water's Edge" begint ingetogen en bouwt dan op tot een steengoed nummer. "Untitled" is een knappe instrumental. Op de ballad "Will It Be Me" klinkt hij even als Gerry Rafferty (een compliment komende van mij). En het album eindigt toch op een driedelige, lange song, "Paying The Price", dat zeer knap begint (deze recentie refereert naar Peter Gabriel, niet geheel onterecht), en de CD op een waardige manier afsluit.

Kortom, een knappe rockplaat, die NDV wellicht ook het nodige zelfvertrouwen heeft bezorgd om als componist en zanger met Spock's Beard verder te doen.

22:04 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-02-05

RPWL: world through my eyes (2005)

Terwijl mijn teergeliefde vrouwtje naar de televisie kijkt (Wittekerke in dit geval), doe ik rustig de afwas. En ik profiteer er van om intussen muziek naar mijn smaak op te zetten (wat gezien de huiselijke vrede niet op elk moment even aangewezen is ;-)

Vandaag ben ik nog eens op uitstap naar Aachen geweest, en van daar heb ik de laatste nieuwe van RPWL, "world through my eyes", meegebracht. En die heb ik tijdens het afwassen dus voor de eerste maal beluisterd. En in tegenstelling tot mijn vorige besprekingen, die telkens op een paar dagen intensief luisteren volgden, wil ik hier meteen mijn eerste indrukken neerschrijven.

Die eerste indrukken zijn bijzonder positief. Alle sterke kanten die ik in mijn bespreking van hun eerste album aangehaald heb, zijn onverminderd aanwezig. De basispuls van dit album is opnieuw eerder aan de langzame kant, en de muziek is bijzonder sfeervol. Ze nemen rustig hun tijd om een sfeer op te bouwen, zonder dat dit gaat vervelen. Je wordt echt meegesleept door de muziek. Er is op de CD slechts één nummer dat ik een beetje langdradig vond, "Wasted Land", en laat dat nou net een van de kortste nummers van de CD zijn (4:52)!

Bij het beluisteren kwamen hier en daar enkele associaties naar boven, zonder dat ik daarom van invloeden wil spreken. Zo moest ik bij "Roses" (nog een vrij kort nummer) aan vroege U2 denken, omwille van de gitaarbegeleiding. Ook bij het genoemde "Wasted Land" een U2-echo. Bij het titelnummer ving ik op een bepaald moment een echo op van Peter Gabriel ten tijde van zijn vierde album, met de enigszins tribale ritmes. Wat de vaak vermelde Pink Floyd-invloeden betreft, zoals ik de vorige keer zei, ken ik hun muziek niet voldoende om daarover te oordelen. Maar besprekingen (zoals deze hier) vermelden die telkens opnieuw, dus er zal wel iets van zijn.

Hoogtepunten na die eerste beluistering lijken me "3 Lights", dat met prachtig akoestisch gitaarwerk begint en verder opbouwt naar een finale met een Mellotron-achtig klanktapijt, met daarboven eerst een typisch progressieve synth-solo en daarna een van die prachtige zangerige gitaarsolo's. Ook het 10 minuten lange titelnummer en de afsluiter "Bound to Reach the End" zijn prachtig.

Samengevat: een echte aanrader, en alweer een goede kandidaat voor de eindejaarslijstjes!

P.S. Nog vermeldenswaard: ik heb de "Special Edition" met een extra track van 7 minuten.

22:40 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-02-05

Rachmaninov in de Vuurproef

Vanmiddag in mijn favoriete programma op Klara, "De Vuurproef", een vergelijkende ronde met de Rapsodie op een thema van Paganini, op. 43, van Sergei Rachmaninov. Een zeer populair componist, die in de eerste decennia van de 20ste eeuw nog in een onbeschaamd hoogromantisch idioom schreef, en darom in zekere "geïnformeerde" kringen met een scheef oog bekeken werd, en nog altijd wordt. Maar het grote publiek laat zich daardoor niet misleiden. Dit is muziek met grote emoties, bijwijlen breed uitgesmeerd, maar altijd vol goede smaak en knap gecomponeerd. Genieten geblazen.

Leuk vond ik dat uit de blinde vergelijking van 4 versies er twee kwaliteitslabels uitkwamen. Enerzijds een nieuwe opname(1), anderzijds een opname uit 1965, met de pianist Earl Wild(2), die een legendarische integrale van de Rachmaninov-concerti op zijn naam staan heeft. Voor wie geïnteresseerd is in deze muziek, deze dubbel-CD is voor een zacht prijsje bij Chandos te koop. Een aanrader, die al een paar jaar in mijn collectie zit!

(1) Nikolai Lugansky, piano; City of Birmingham Symphony Orchestra o.l.v. Sakari Oramo - Warner 2564-60613-2 (2004)
(2) Earl Wild, piano; Royal Philharmonic Orchestra o.l.v. Jascha Horenstein - Chandos 10078X (1966 RR 2003)

17:43 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-02-05

Machiavel: 2005

Bij onze franstalige landgenoten is Machiavel een grote naam. De band, die als drummer de grote baas van radiozender Classic 21 heeft (zie deze blog-entry), draait al mee sinds de jaren 70. Destijds debuteerden ze met progressieve rock, en dat leverde enkele knappe LP's op, zoals "Jester", mijn eerste kennismaking met de groep, en "Mechanical Moonbeams" (met de bescheiden hit "Rope Dancer"). Nadien is hun stijl geëvolueerd naar meer "populaire" maar in mijn oren minder interessante muziek. Na een vrij lange onderbreking zijn ze de laatste jaren opnieuw platen beginnen maken, die -zonder terug te keren naar hun oorspronkelijke genre- vrij goed waren.

En nu is er dus de nieuwe CD, eenvoudigweg "2005" getiteld. Voor wie erop gehoopt had, dit is helemaal geen terugkeer naar de prog, maar het moet me van het hart, ik vind dit een bijzonder goede CD. Je zou het "classic rock" kunnen noemen (niet verwonderlijk gezien de job van hun drummer), met veel gitaarwerk. De klavieren komen vooral tussen in de tragere nummers, in de vorm van piano (en dit ondanks het feit dat ze met Hervé Borbé een kei van een progressieve keyboardspeler in huis hebben - herinnert iemand zich nog de groep Now?).

De eerste nummers zijn vrij opgewekte gitaarrock. Ik beluisterde de CD daarnet tijdens het afwassen, en ik werd er totaal opgewekt door. Verderop wordt de sfeer wat meer rock, en naar het einde toe vind ik dat de stemming iets melancholischer wordt. Maar van begin tot einde is deze CD een plezier om naar te luisteren. Een aanrader!

22:58 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-02-05

RPWL: God Has Failed

In afwachting dat ik hun net verschenen nieuwe album op de kop kan tikken, heb ik de debuut-CD "god has failed" uit 2000 van de Duitse groep RPWL nog eens bovengehaald. Ik heb deze CD in september 2003 in München gekocht, dus er hangt nog een leuke vakantieherinnering aan vast ook.

Ik heb hem gisteren en vandaag een aantal keer beluisterd en ik moet zeggen, de eerste positieve indruk die me er destijds toe aangezet heeft deze CD aan te schaffen, wordt ruimschoots bevestigd. Dit is prachtige sfeervolle muziek. Ik ben slechts weinig vertrouwd met de muziek van Pink Floyd (wat voor een prog-liefhebber misschien kan verbazen), en dus kan ik niet echt oordelen over de vaak gehoorde bewering dat RPWL erg PF-geïnspireerd is, maar dat lijkt me wel waarschijnlijk. De muziek op deze CD is hoofdzakelijk mid-tempo tot traag, met een mooie kamerbrede klank. En ik krijg rillingen van genot bij die emotioneel zingende sologitaar die zo'n belangrijke rol speelt.

Het is niet gemakkelijk om hoogtepunten uit de songs te halen, maar ik geniet bijzonder van de opener "hole in the sky" en van "in your dreams". Een echte aanrader, die me erg benieuwd maakt naar de nieuwe CD "World through My Eyes" (een bespreking volgt zodra ik hem heb).

Een bespreking van "god has failed" vind je hier op DPRP.

21:45 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-02-05

Spock's Beard: Octane

Het achtste album van Spock's Beard is uit, met een naam die een toespeling is op dat getal: "Octane". Het is meteen ook het tweede album zonder voormalig meesterbrein Neal Morse, die intussen ook al aan zijn tweede solo-album toe is. Hier zijn mijn indrukken na enkele dagen beluisteren.

Het is zonder meer duidelijk dat SB zonder Morse (Neal natuurlijk, broer Alan is er nog steeds bij) niet meer dezelfde muziek maakt. Wat Neal solo doet, komt daar veel dichter bij in de buurt. Maar SB bestaat nog altijd uit klasse-muzikanten, en ze maken verdomd goede muziek. En of die muziek nog in mijn geliefde prog valt? Zeker weten! Minder in de "wow"-categorie dan vroeger, maar het is boeiende muziek, en ze spreekt me ook emotioneel sterk aan (wat ik bv. van het recente album van Arena niet meteen kon zeggen). Deze muziek kan soms eens stevig rocken, wat niet te versmaden is, soms gaat het er zelfs behoorlijk stevig aan toe. Ze kunnen ook zeer gevoelig uit de hoek komen. Op de voorganger "Feel Euphoria" stonden ook al enkele zulke mooie, bijna mainstream nummers.

Wat net zoals op de vorige plaat opvalt, is dat drummer Nick D'Virgilio een zeer goede zanger is, zowel in de gevoelige als in de hardere nummers. En de produktie mag er ook wezen: de plaat klinkt geweldig.

Invloeden zijn er naturlijk ook. Het begin van "The Planet's Hum" zweemt naar Gentle Giant (een invloed die op hun oudere platen vaak te bespeuren was). In "Watching the Tide" moest ik op een bepaald ogenblik aan Kansas denken.

Laatste belangrijke vraag: doet SB ditmaal een epic of niet? De eerste 7 nummers vormen samen "A Flash Before My Eyes", door velen de epic van de plaat genoemd. Ik vind dat dit niet echt klopt, het is eerder een soort suite, een concept dat in vinyl-tijden kant 1 van de LP zou uitgemaakt hebben. Denk qua opvatting eerder aan "Misplaced Childhood" of "Clutching at Straws" van Marillion, dat zou ik ook geen epics noemen. Hoe dan ook, "A Flash Before My Eyes" is knappe muziek, naarmate ik er meer naar luister groeit mijn bewondering. Bassist Dave Meros is (samen met gastcomponist John Boegehold) verantwoordelijk voor het grootste deel van deze muziek, en hij laat horen dat hij er ook wat van kan. En de aanvang en het einde zijn werkelijk onbeschaamd symfonisch in de goede traditie.

Samengevat, na een ontgoochelende Arena, mijn eerste echt goede plaat van 2005. Ik weet niet wat er ons dit jaar nog te wachten staat, maar dit wordt al een goede kandidaat voor mijn top 10!

Besprekingen vind je ook op Prog-Nose en DPRP.

21:40 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-01-05

Arena: Pepper's Ghost

De laatste drie dagen is het nieuwe album van Arena, "Pepper's Ghost", mijn constante muzikale gezel. En ik ben er nog niet uit hoe graag ik dit album nu eigenlijk hoor.

Ik volg deze groep sinds hun eerste album, en heb hun muziek steeds goed tot zeer goed gevonden. Met name "Immortal?" en "Contagion" zijn fantastische albums. Op "Pepper's Ghost" horen we enerzijds duidelijk Arena aan het werk, en toch hebben ze enigszins het roer omgegooid.

Wat vooral opvalt is de hardere aanpak. Het zwaardere gitaarwerk overheerst dit album, hoewel je nog niet van progmetal kan spreken. De muziek heeft ook een soort directe rechttoe rechtaan drive. En toch ontbreken de archetypische prog-elementen niet, zoals de oneven maatsoorten (het eerste nummer begint meteen in een maat van 5), de typische keyboadsounds en -solo's... Wat me het meest stoort, is een zekere eenvormigheid van sfeer en sound, die het album voor mij minder boeiend maakt om in een trek door te luisteren.

Er staat natuurlijk goede muziek op. Het openingsnummer "Bedlam Fayre" en het 10 minuten durende "The Shattered Room" zijn knap. "The Eyes of Lara Moon" is een mooi nummer dat treft door de akoestische gitaarintro en de speciale openingsakkoorden. Maar het boeiendste stuk vind ik de afsluiter, met zjn 13 minuten ook meteen het langste nummer, "Opera Fanatica". Misschien omdat dit het meeste afwisseling bevat en een beetje terug doet denken aan het Arena van de vorige paar CDs. Maar niets op dit album benadert het niveau van "Moviedrome" uit "Immortal?", voor mij hun absolute meesterwerk.

Kortom, een knap progalbum, maar dit komt hoogstwaarschijnlijk niet in mijn Top 5 van 2005 (hoewel, je weet maar nooit)...

P.S. Lees ook de bespreking op Prog-Nose, hij is daar een van de CDs van de maand...

21:49 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-01-05

Prog-Nose Poll 2004

De resultaten van de Poll voor 2004 van Prog-Nose staan online. En het verheugt me vast te stellen dat mijn persoonlijke Top 5 bij de eerste 8 van de lijst terug te vinden is. Mijn favoriet Ayreon staat op 2. En een aantal van mijn andere favorieten zijn ook vrij goed geklasseerd.

Over de eerste plaats van Marillion kan ik me niet uitspreken, vermits ik "Marbles" zelf nog niet gehoord heb (Ik wil immers de dubbel-CD-versie, die in de winkels niet te koop is, vandaar). Maar het maakt me wel des te nieuwsgieriger...

Nog een anekdotisch feitje: de Genesis-fans moeten eens naar plaats 100 kijken ;-)

18:35 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |