14-01-05

3. Neal Morse: One

Met zo'n titel had "One" van prog-genie Neal Morse op de eerste plaats moeten eindigen. En een ander jaar was dit wellicht ook zo geweest, maar 2004 heeft zo'n rijkdom aan sublieme progplaten opgeleverd, dat ik toch twee andere CDs hoger geklasseerd heb. Om nog te zwijgen dat nrs. 4 en 5 (zie de vorige dagen) ook vergelijkbaar goed zijn.

Het begint al goed: de eerste tonen roepen een betoverende sfeer van epische filmmuziek op, om dan over te gaan in een eerste epic, maar -Morse kennende- natuurlijk niet de enige. Net zoals "Testimony" heeft deze plaat een hoog Spock's Beard-gehalte, wat nauwelijks hoeft te verwonderen gezien Morse toch zowat het brein was achter deze groep. Maar er zijn ook nieuwe elementen aanwezig, zoals de meer heavy aanpak van "Author of Confusion". Of sommige passages die me aan musical doen denken (wat voor mij als musical-liefhebber natuurlijk een compliment is). En zoals wel vaker slaagt Morse erin om in kortere nummers heel gevoelig en emotioneel uit de hoek te komen. Zo is -voor mij althans- "Cradle to the Grave" een kippenvelmoment. Er gebeurt nog zoveel, teveel om hier op in te gaan, maar de conclusie is duidelijk: dit is nog maar eens een verblindend bewijs van het uitzonderlijke talent van Neal Morse. Moge hij nog lang zo verder doen.

Nog kort iets over de twee belangrijkste punten van kritiek die vaak terugkomen omtrent deze plaat. Ten eerste zou Morse zichzelf herhalen. Zoals is hierboven reeds schreef, zijn er voldoende "nieuwe" elementen in de muziek aanwezig. En bovendien, waarom klagen dat we teveel krijgen van iets dat zo fantastisch is? Laat de man toch doen waar hij goed in is, tot grote vreugde van mezelf en van vele andere progliefhebbers. Als wie anders zo'n plaat zou afleveren, zou geen lof hoog genoeg zijn, dus laat ons elk werkstuk op zijn eigen kwaliteiten beoordelen.

Ten tweede, de religieus geïnspireerde teksten. "One" is een soort uitgesponnen concept-CD rond het verhaal van de verloren zoon. Op geen enkele manier is Morse prekerig bezig of probeert hij mensen voor zijn zaak te winnen. Het is gewoon een verhaal dat met oprechtheid en overtuiging gebracht wordt. En voor wie de thematiek niet bevalt, die kan toch gewoon naar de muziek luisteren? Me dunkt dat velen, zeker niet-engelstaligen, meestal eerder naar de muziek luisteren en zelden de teksten echt gaan uitpluizen (dat is toch mijn geval). Waarom hier dan plots wel? Zelf heb ik in ieder geval minder moeite met een inspiratie uit deze bron dan met wat een hele schare aan Death Metal en soortgelijke bands (onderwerpsgewijs) produceren, en waar ik zelden zulke kritiek over hoor. Vreemd toch?

23:52 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.