25-01-05

Arena: Pepper's Ghost

De laatste drie dagen is het nieuwe album van Arena, "Pepper's Ghost", mijn constante muzikale gezel. En ik ben er nog niet uit hoe graag ik dit album nu eigenlijk hoor.

Ik volg deze groep sinds hun eerste album, en heb hun muziek steeds goed tot zeer goed gevonden. Met name "Immortal?" en "Contagion" zijn fantastische albums. Op "Pepper's Ghost" horen we enerzijds duidelijk Arena aan het werk, en toch hebben ze enigszins het roer omgegooid.

Wat vooral opvalt is de hardere aanpak. Het zwaardere gitaarwerk overheerst dit album, hoewel je nog niet van progmetal kan spreken. De muziek heeft ook een soort directe rechttoe rechtaan drive. En toch ontbreken de archetypische prog-elementen niet, zoals de oneven maatsoorten (het eerste nummer begint meteen in een maat van 5), de typische keyboadsounds en -solo's... Wat me het meest stoort, is een zekere eenvormigheid van sfeer en sound, die het album voor mij minder boeiend maakt om in een trek door te luisteren.

Er staat natuurlijk goede muziek op. Het openingsnummer "Bedlam Fayre" en het 10 minuten durende "The Shattered Room" zijn knap. "The Eyes of Lara Moon" is een mooi nummer dat treft door de akoestische gitaarintro en de speciale openingsakkoorden. Maar het boeiendste stuk vind ik de afsluiter, met zjn 13 minuten ook meteen het langste nummer, "Opera Fanatica". Misschien omdat dit het meeste afwisseling bevat en een beetje terug doet denken aan het Arena van de vorige paar CDs. Maar niets op dit album benadert het niveau van "Moviedrome" uit "Immortal?", voor mij hun absolute meesterwerk.

Kortom, een knap progalbum, maar dit komt hoogstwaarschijnlijk niet in mijn Top 5 van 2005 (hoewel, je weet maar nooit)...

P.S. Lees ook de bespreking op Prog-Nose, hij is daar een van de CDs van de maand...

21:49 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-01-05

Prog-Nose Poll 2004

De resultaten van de Poll voor 2004 van Prog-Nose staan online. En het verheugt me vast te stellen dat mijn persoonlijke Top 5 bij de eerste 8 van de lijst terug te vinden is. Mijn favoriet Ayreon staat op 2. En een aantal van mijn andere favorieten zijn ook vrij goed geklasseerd.

Over de eerste plaats van Marillion kan ik me niet uitspreken, vermits ik "Marbles" zelf nog niet gehoord heb (Ik wil immers de dubbel-CD-versie, die in de winkels niet te koop is, vandaar). Maar het maakt me wel des te nieuwsgieriger...

Nog een anekdotisch feitje: de Genesis-fans moeten eens naar plaats 100 kijken ;-)

18:35 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-01-05

1. Ayreon: The Human Equation

Vandaag kom ik dan uiteindelijk aan het eind- en tegelijk hoogtepunt van mijn progrock-eindejaarslijstje. And the winner is...

Inderdaad, "The Human Equation" van Ayreon. Dus geen CD van de geconsacreerde progrock-kanonnen zoals op plaatsen 2 tot 5 van mijn lijstje, maar het project van een supergetalenteerde muzikant, die ondanks zijn origines in de hardrock-hoek, hier toch met recht en rede de eerste plaats verdient.

Een half jaar geleden was ik al wild enthousiast over deze dubbele conceptplaat (zie hier en hier), en dit enthousiasme is met geen greintje verminderd, integendeel (zoals de eerst plaats in mijn lijstje afdoende aantoont). Dit werkstuk loopt over van power en emotie. Het vertoont een enorme variëteit aan invloeden, die echter allemaal tot een coherent en fascinerend geheel verweven worden. Zo denk ik alleen maar aan het verrassende samenspel tussen folkelementen en zeer heavy gitaarwerk. Bovendien zijn de uitvoering, de produktie en de opname van superieure kwaliteit. Er wordt op de plaat meegewerkt door een uitgelezen schare van getalenterde musici en zangers.

Ik hoef er verder niet veel woorden meer aan te besteden: alles loopt samen om van deze muziek hét absolute meesterwerk van 2004 te maken. Zegt dat voort, zegt dat voort!

18:55 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-01-05

2. Karmakanic: Wheel of Life

The Flower Kings is een groep die werkelijk bulkt van het talent. Iedere rechtgeaarde progliefhebber die de laatste tien jaar niet op een andere planeet doorgebracht heeft, kent natuurlijk TFK en hun meesterbrein Roine Stolt. Hun recentste CD staat overigens op plaats 5 van mijn persoonlijke Top voor 2004. Maar de groep telt nog een paar klassebakken in zijn gelederen, die de meester geregeld naar de kroon steken. Zo heeft klavierspeler Tomas Bodin al drie bijzonder knappe solo-CDs afgeleverd.

En in mijn lijstje van 2004 wordt TFK zelfs met vlag en wimpel voorbijgestoken door het project van hun bassist Jonas Reingold, Karmakanic, met zijn 2de CD "Wheel of Life". Zie ook mijn andere blog voor mijn eerste commentaren op dit album.Dit is werkelijk progrock van een zeer hoog gehalte. Hetgeen mij het meeste treft erin is de levendigheid die veel van de muziek uitstraalt (en dat is in dit geval geen loze virtuositeit).

De CD bevat een paar fantastische lange nummers. Het openingsnummer "Masterplan pt.1" en het titelnummer "Wheel of life" zijn geweldig. Maar mijn absolute topfavoriet is het 13 minuten durende "Where the earth meets the sky". Puur genot, en voor mij het tweede beste prognummer van 2004 (na "Harvest of Souls" van IQ, zie mijn bijdrage van eergisteren).

Kortom, verplichte kost voor elke progliefhebber!

22:44 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-01-05

3. Neal Morse: One

Met zo'n titel had "One" van prog-genie Neal Morse op de eerste plaats moeten eindigen. En een ander jaar was dit wellicht ook zo geweest, maar 2004 heeft zo'n rijkdom aan sublieme progplaten opgeleverd, dat ik toch twee andere CDs hoger geklasseerd heb. Om nog te zwijgen dat nrs. 4 en 5 (zie de vorige dagen) ook vergelijkbaar goed zijn.

Het begint al goed: de eerste tonen roepen een betoverende sfeer van epische filmmuziek op, om dan over te gaan in een eerste epic, maar -Morse kennende- natuurlijk niet de enige. Net zoals "Testimony" heeft deze plaat een hoog Spock's Beard-gehalte, wat nauwelijks hoeft te verwonderen gezien Morse toch zowat het brein was achter deze groep. Maar er zijn ook nieuwe elementen aanwezig, zoals de meer heavy aanpak van "Author of Confusion". Of sommige passages die me aan musical doen denken (wat voor mij als musical-liefhebber natuurlijk een compliment is). En zoals wel vaker slaagt Morse erin om in kortere nummers heel gevoelig en emotioneel uit de hoek te komen. Zo is -voor mij althans- "Cradle to the Grave" een kippenvelmoment. Er gebeurt nog zoveel, teveel om hier op in te gaan, maar de conclusie is duidelijk: dit is nog maar eens een verblindend bewijs van het uitzonderlijke talent van Neal Morse. Moge hij nog lang zo verder doen.

Nog kort iets over de twee belangrijkste punten van kritiek die vaak terugkomen omtrent deze plaat. Ten eerste zou Morse zichzelf herhalen. Zoals is hierboven reeds schreef, zijn er voldoende "nieuwe" elementen in de muziek aanwezig. En bovendien, waarom klagen dat we teveel krijgen van iets dat zo fantastisch is? Laat de man toch doen waar hij goed in is, tot grote vreugde van mezelf en van vele andere progliefhebbers. Als wie anders zo'n plaat zou afleveren, zou geen lof hoog genoeg zijn, dus laat ons elk werkstuk op zijn eigen kwaliteiten beoordelen.

Ten tweede, de religieus geïnspireerde teksten. "One" is een soort uitgesponnen concept-CD rond het verhaal van de verloren zoon. Op geen enkele manier is Morse prekerig bezig of probeert hij mensen voor zijn zaak te winnen. Het is gewoon een verhaal dat met oprechtheid en overtuiging gebracht wordt. En voor wie de thematiek niet bevalt, die kan toch gewoon naar de muziek luisteren? Me dunkt dat velen, zeker niet-engelstaligen, meestal eerder naar de muziek luisteren en zelden de teksten echt gaan uitpluizen (dat is toch mijn geval). Waarom hier dan plots wel? Zelf heb ik in ieder geval minder moeite met een inspiratie uit deze bron dan met wat een hele schare aan Death Metal en soortgelijke bands (onderwerpsgewijs) produceren, en waar ik zelden zulke kritiek over hoor. Vreemd toch?

23:52 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-01-05

4. IQ: Dark Matter

Vandaag de volgende in mijn lijstje van 5 beste prog-CDs van 2004: "Dark Matter" van IQ. Op mijn engelstalige blog heb ik enkele maanden geleden al uitgebreid de lof gezongen van dit meesterwerk (ja, dat is het), net zoals hier overigens. Vandaag heb ik de CD nog enkele keren beluisterd met het oog op dit artikeltje, en hij blijft me nog altijd even sterk overtuigen. Enerzijds grijpt hij zeer sterk terug naar hun eerste albums zoals "Tales from the Lush Attic" (voor wanneer de aangekondigde heropname hiervan?), en toch zijn ze geëvolueerd. "Sacred Sound" opent klassevol met pure klassieke prog. "Born Brilliant" is donkerder en heeft een bezwerende sfeer. Het epische "Harvest of Souls", bijna 25 minuten, is een absolute topper, IQ's "Supper's Ready" (zonder een afkooksel hiervan te zijn), en is voor mij zelfs de beste progsong van het jaar.

22:04 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-01-05

5. The Flower Kings: Adam and Eve

Vandaag begin ik aan mijn persoonlijke Top 5 van 2004. Met dien verstande dat plaatsen 5, 4, en 3 quasi ex-aequo zijn, het is bijna onbegonnen werk om er een volgorde in te brengen. Deze vijfde plaats is dus niet beter of slechter dan de CDs die ik de komende twee dagen zal bespreken.

"Adam & Eve" van The Flower Kings is hun zoveelste opus. De creativiteit van Roine Stolt schijnt werkelijk geen grenzen te kennen, die man loopt over van de muziek, en bovendien is wat hij produceert bijna altijd van hoge kwaliteit. Hoewel er natuurlijk wel niveauverschillen zijn. En zo vind ik dus deze laatste een van de betere van TFK, de beste sinds de dubbelaar "Stardust We Are". Deze keer een enkele CD, maar wel tot de boord gevuld met bijna 80 minuten muziek. En ook deze keer twee epics van bijna 20 minuten. Mijn persoonlijke voorkeur gaat uit naar "Drivers Seat". Maar ook een paar zeer korte nummers zijn de moeite waard, zoals "Cosmic Circus" en vooral "Babylon", dat zo als generiekmuziek zou kunnen dienen voor een (utopische?) prog-uitzending op de radio (gelukkig is er nog Classic 21!).

Tot morgen voor de nummer 4...

22:07 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-01-05

Net niet erbij, maar toch goed...

Zoals gezegd, de periode is opnieuw aangebroken waar van iedereen lijstjes verwacht worden over vanalles en nog wat. En wat is er logischer dan dat ik een lijstje zou geven van mijn favoriete prog-CDs van het afgelopen jaar?

Vandaag begin ik met de CDs die (net) niet mijn persoonlijke Top 5 halen, de komende dagen tel ik dan af van 5 naar 1. Hier gaan we (met links naar besprekingen op Prog-Nose).

Eerst twee geweldige CDs, die alleen maar buiten de Top 5 vallen omdat die andere 5 werkelijk beter waren:


Goede tot zeer goede CDs:
Tot slot nog enkele CDs die ik nog niet gekocht of gehoord heb, maar die wel op mijn verlanglijstje staan. Indien ik dit lijstje over een paar maand zou maken, zouden er enkele hiervan misschien hoog eindigen:
Vanaf morgen ga ik dan mijn Top 5 af, met iets meer commentaar bij elke CD.

21:57 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-01-05

Beste wensen... in afwachting van meer

Ja, ik leef nog, hoewel het al een hele tijd geleden is dat ik nog eens iets geschreven heb hier... Mijn engelstalige blog is gedurende die periode iets (maar niet veel) actiever gebleven.

Vermits het opnieuw die tijd van het jaar is, vind je hier weldra mijn lijstje met favoriete CDs van 2004 (wordt naarstig over nagedacht; maar de top 4 is zeer moeilijk deze keer). In afwachting wil ik iedereen aansporen haar/zijn bijdrage te leveren aan de poll van de Dutch Progressive Rock Page: hoe meer deelnemers, hoe representatiever. En er zijn ook prijzen te winnen!

O ja, en voor ik het vergeet: beste wensen en een gelukkig en muzikaal boeiend jaar voor iedereen!

22:49 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |