22-02-05

RPWL: world through my eyes (2005)

Terwijl mijn teergeliefde vrouwtje naar de televisie kijkt (Wittekerke in dit geval), doe ik rustig de afwas. En ik profiteer er van om intussen muziek naar mijn smaak op te zetten (wat gezien de huiselijke vrede niet op elk moment even aangewezen is ;-)

Vandaag ben ik nog eens op uitstap naar Aachen geweest, en van daar heb ik de laatste nieuwe van RPWL, "world through my eyes", meegebracht. En die heb ik tijdens het afwassen dus voor de eerste maal beluisterd. En in tegenstelling tot mijn vorige besprekingen, die telkens op een paar dagen intensief luisteren volgden, wil ik hier meteen mijn eerste indrukken neerschrijven.

Die eerste indrukken zijn bijzonder positief. Alle sterke kanten die ik in mijn bespreking van hun eerste album aangehaald heb, zijn onverminderd aanwezig. De basispuls van dit album is opnieuw eerder aan de langzame kant, en de muziek is bijzonder sfeervol. Ze nemen rustig hun tijd om een sfeer op te bouwen, zonder dat dit gaat vervelen. Je wordt echt meegesleept door de muziek. Er is op de CD slechts één nummer dat ik een beetje langdradig vond, "Wasted Land", en laat dat nou net een van de kortste nummers van de CD zijn (4:52)!

Bij het beluisteren kwamen hier en daar enkele associaties naar boven, zonder dat ik daarom van invloeden wil spreken. Zo moest ik bij "Roses" (nog een vrij kort nummer) aan vroege U2 denken, omwille van de gitaarbegeleiding. Ook bij het genoemde "Wasted Land" een U2-echo. Bij het titelnummer ving ik op een bepaald moment een echo op van Peter Gabriel ten tijde van zijn vierde album, met de enigszins tribale ritmes. Wat de vaak vermelde Pink Floyd-invloeden betreft, zoals ik de vorige keer zei, ken ik hun muziek niet voldoende om daarover te oordelen. Maar besprekingen (zoals deze hier) vermelden die telkens opnieuw, dus er zal wel iets van zijn.

Hoogtepunten na die eerste beluistering lijken me "3 Lights", dat met prachtig akoestisch gitaarwerk begint en verder opbouwt naar een finale met een Mellotron-achtig klanktapijt, met daarboven eerst een typisch progressieve synth-solo en daarna een van die prachtige zangerige gitaarsolo's. Ook het 10 minuten lange titelnummer en de afsluiter "Bound to Reach the End" zijn prachtig.

Samengevat: een echte aanrader, en alweer een goede kandidaat voor de eindejaarslijstjes!

P.S. Nog vermeldenswaard: ik heb de "Special Edition" met een extra track van 7 minuten.

22:40 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.