22-02-05

RPWL: world through my eyes (2005)

Terwijl mijn teergeliefde vrouwtje naar de televisie kijkt (Wittekerke in dit geval), doe ik rustig de afwas. En ik profiteer er van om intussen muziek naar mijn smaak op te zetten (wat gezien de huiselijke vrede niet op elk moment even aangewezen is ;-)

Vandaag ben ik nog eens op uitstap naar Aachen geweest, en van daar heb ik de laatste nieuwe van RPWL, "world through my eyes", meegebracht. En die heb ik tijdens het afwassen dus voor de eerste maal beluisterd. En in tegenstelling tot mijn vorige besprekingen, die telkens op een paar dagen intensief luisteren volgden, wil ik hier meteen mijn eerste indrukken neerschrijven.

Die eerste indrukken zijn bijzonder positief. Alle sterke kanten die ik in mijn bespreking van hun eerste album aangehaald heb, zijn onverminderd aanwezig. De basispuls van dit album is opnieuw eerder aan de langzame kant, en de muziek is bijzonder sfeervol. Ze nemen rustig hun tijd om een sfeer op te bouwen, zonder dat dit gaat vervelen. Je wordt echt meegesleept door de muziek. Er is op de CD slechts één nummer dat ik een beetje langdradig vond, "Wasted Land", en laat dat nou net een van de kortste nummers van de CD zijn (4:52)!

Bij het beluisteren kwamen hier en daar enkele associaties naar boven, zonder dat ik daarom van invloeden wil spreken. Zo moest ik bij "Roses" (nog een vrij kort nummer) aan vroege U2 denken, omwille van de gitaarbegeleiding. Ook bij het genoemde "Wasted Land" een U2-echo. Bij het titelnummer ving ik op een bepaald moment een echo op van Peter Gabriel ten tijde van zijn vierde album, met de enigszins tribale ritmes. Wat de vaak vermelde Pink Floyd-invloeden betreft, zoals ik de vorige keer zei, ken ik hun muziek niet voldoende om daarover te oordelen. Maar besprekingen (zoals deze hier) vermelden die telkens opnieuw, dus er zal wel iets van zijn.

Hoogtepunten na die eerste beluistering lijken me "3 Lights", dat met prachtig akoestisch gitaarwerk begint en verder opbouwt naar een finale met een Mellotron-achtig klanktapijt, met daarboven eerst een typisch progressieve synth-solo en daarna een van die prachtige zangerige gitaarsolo's. Ook het 10 minuten lange titelnummer en de afsluiter "Bound to Reach the End" zijn prachtig.

Samengevat: een echte aanrader, en alweer een goede kandidaat voor de eindejaarslijstjes!

P.S. Nog vermeldenswaard: ik heb de "Special Edition" met een extra track van 7 minuten.

22:40 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-02-05

Rachmaninov in de Vuurproef

Vanmiddag in mijn favoriete programma op Klara, "De Vuurproef", een vergelijkende ronde met de Rapsodie op een thema van Paganini, op. 43, van Sergei Rachmaninov. Een zeer populair componist, die in de eerste decennia van de 20ste eeuw nog in een onbeschaamd hoogromantisch idioom schreef, en darom in zekere "geïnformeerde" kringen met een scheef oog bekeken werd, en nog altijd wordt. Maar het grote publiek laat zich daardoor niet misleiden. Dit is muziek met grote emoties, bijwijlen breed uitgesmeerd, maar altijd vol goede smaak en knap gecomponeerd. Genieten geblazen.

Leuk vond ik dat uit de blinde vergelijking van 4 versies er twee kwaliteitslabels uitkwamen. Enerzijds een nieuwe opname(1), anderzijds een opname uit 1965, met de pianist Earl Wild(2), die een legendarische integrale van de Rachmaninov-concerti op zijn naam staan heeft. Voor wie geïnteresseerd is in deze muziek, deze dubbel-CD is voor een zacht prijsje bij Chandos te koop. Een aanrader, die al een paar jaar in mijn collectie zit!

(1) Nikolai Lugansky, piano; City of Birmingham Symphony Orchestra o.l.v. Sakari Oramo - Warner 2564-60613-2 (2004)
(2) Earl Wild, piano; Royal Philharmonic Orchestra o.l.v. Jascha Horenstein - Chandos 10078X (1966 RR 2003)

17:43 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-02-05

Machiavel: 2005

Bij onze franstalige landgenoten is Machiavel een grote naam. De band, die als drummer de grote baas van radiozender Classic 21 heeft (zie deze blog-entry), draait al mee sinds de jaren 70. Destijds debuteerden ze met progressieve rock, en dat leverde enkele knappe LP's op, zoals "Jester", mijn eerste kennismaking met de groep, en "Mechanical Moonbeams" (met de bescheiden hit "Rope Dancer"). Nadien is hun stijl geëvolueerd naar meer "populaire" maar in mijn oren minder interessante muziek. Na een vrij lange onderbreking zijn ze de laatste jaren opnieuw platen beginnen maken, die -zonder terug te keren naar hun oorspronkelijke genre- vrij goed waren.

En nu is er dus de nieuwe CD, eenvoudigweg "2005" getiteld. Voor wie erop gehoopt had, dit is helemaal geen terugkeer naar de prog, maar het moet me van het hart, ik vind dit een bijzonder goede CD. Je zou het "classic rock" kunnen noemen (niet verwonderlijk gezien de job van hun drummer), met veel gitaarwerk. De klavieren komen vooral tussen in de tragere nummers, in de vorm van piano (en dit ondanks het feit dat ze met Hervé Borbé een kei van een progressieve keyboardspeler in huis hebben - herinnert iemand zich nog de groep Now?).

De eerste nummers zijn vrij opgewekte gitaarrock. Ik beluisterde de CD daarnet tijdens het afwassen, en ik werd er totaal opgewekt door. Verderop wordt de sfeer wat meer rock, en naar het einde toe vind ik dat de stemming iets melancholischer wordt. Maar van begin tot einde is deze CD een plezier om naar te luisteren. Een aanrader!

22:58 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-02-05

RPWL: God Has Failed

In afwachting dat ik hun net verschenen nieuwe album op de kop kan tikken, heb ik de debuut-CD "god has failed" uit 2000 van de Duitse groep RPWL nog eens bovengehaald. Ik heb deze CD in september 2003 in München gekocht, dus er hangt nog een leuke vakantieherinnering aan vast ook.

Ik heb hem gisteren en vandaag een aantal keer beluisterd en ik moet zeggen, de eerste positieve indruk die me er destijds toe aangezet heeft deze CD aan te schaffen, wordt ruimschoots bevestigd. Dit is prachtige sfeervolle muziek. Ik ben slechts weinig vertrouwd met de muziek van Pink Floyd (wat voor een prog-liefhebber misschien kan verbazen), en dus kan ik niet echt oordelen over de vaak gehoorde bewering dat RPWL erg PF-geïnspireerd is, maar dat lijkt me wel waarschijnlijk. De muziek op deze CD is hoofdzakelijk mid-tempo tot traag, met een mooie kamerbrede klank. En ik krijg rillingen van genot bij die emotioneel zingende sologitaar die zo'n belangrijke rol speelt.

Het is niet gemakkelijk om hoogtepunten uit de songs te halen, maar ik geniet bijzonder van de opener "hole in the sky" en van "in your dreams". Een echte aanrader, die me erg benieuwd maakt naar de nieuwe CD "World through My Eyes" (een bespreking volgt zodra ik hem heb).

Een bespreking van "god has failed" vind je hier op DPRP.

21:45 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-02-05

Spock's Beard: Octane

Het achtste album van Spock's Beard is uit, met een naam die een toespeling is op dat getal: "Octane". Het is meteen ook het tweede album zonder voormalig meesterbrein Neal Morse, die intussen ook al aan zijn tweede solo-album toe is. Hier zijn mijn indrukken na enkele dagen beluisteren.

Het is zonder meer duidelijk dat SB zonder Morse (Neal natuurlijk, broer Alan is er nog steeds bij) niet meer dezelfde muziek maakt. Wat Neal solo doet, komt daar veel dichter bij in de buurt. Maar SB bestaat nog altijd uit klasse-muzikanten, en ze maken verdomd goede muziek. En of die muziek nog in mijn geliefde prog valt? Zeker weten! Minder in de "wow"-categorie dan vroeger, maar het is boeiende muziek, en ze spreekt me ook emotioneel sterk aan (wat ik bv. van het recente album van Arena niet meteen kon zeggen). Deze muziek kan soms eens stevig rocken, wat niet te versmaden is, soms gaat het er zelfs behoorlijk stevig aan toe. Ze kunnen ook zeer gevoelig uit de hoek komen. Op de voorganger "Feel Euphoria" stonden ook al enkele zulke mooie, bijna mainstream nummers.

Wat net zoals op de vorige plaat opvalt, is dat drummer Nick D'Virgilio een zeer goede zanger is, zowel in de gevoelige als in de hardere nummers. En de produktie mag er ook wezen: de plaat klinkt geweldig.

Invloeden zijn er naturlijk ook. Het begin van "The Planet's Hum" zweemt naar Gentle Giant (een invloed die op hun oudere platen vaak te bespeuren was). In "Watching the Tide" moest ik op een bepaald ogenblik aan Kansas denken.

Laatste belangrijke vraag: doet SB ditmaal een epic of niet? De eerste 7 nummers vormen samen "A Flash Before My Eyes", door velen de epic van de plaat genoemd. Ik vind dat dit niet echt klopt, het is eerder een soort suite, een concept dat in vinyl-tijden kant 1 van de LP zou uitgemaakt hebben. Denk qua opvatting eerder aan "Misplaced Childhood" of "Clutching at Straws" van Marillion, dat zou ik ook geen epics noemen. Hoe dan ook, "A Flash Before My Eyes" is knappe muziek, naarmate ik er meer naar luister groeit mijn bewondering. Bassist Dave Meros is (samen met gastcomponist John Boegehold) verantwoordelijk voor het grootste deel van deze muziek, en hij laat horen dat hij er ook wat van kan. En de aanvang en het einde zijn werkelijk onbeschaamd symfonisch in de goede traditie.

Samengevat, na een ontgoochelende Arena, mijn eerste echt goede plaat van 2005. Ik weet niet wat er ons dit jaar nog te wachten staat, maar dit wordt al een goede kandidaat voor mijn top 10!

Besprekingen vind je ook op Prog-Nose en DPRP.

21:40 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |