24-03-05

Steve Hackett: To Watch the Storms (2003)

Maandag ben ik met mijn vriend Jan gaan lunchen. Hij vertelde me dat hij onlangs naar het concert in Verviers geweest was van de akoestische tour van Steve Hackett. En zo kwam het gesprek op het vorige Hackett-concert waar hij ook naartoe geweest was, en waarop hij de muziek van de toendertijd recentste CD van Steve Hackett ontdekt had. Een CD die hij nadien gekocht heeft, en waar hij zeer enthousiast over is. Nodeloos te zeggen dat ik zijn enthousiasme meer dan deel.

"To Watch the Storms" is (in mijn opinie) zonder omwegen het allerbeste wat Steve Hackett in de laatste 10 of zelfs 20 jaar geproduceerd heeft. Het is voor de nog prille 21ste eeuw wat "Spectral Mornings" voor de jaren 70 was.

Deze vergelijking gaat in verschillende opzichten op. De muziek heeft dezelfde hoge kwaliteit, en de nieuweling vertoont een zo mogelijk nog grotere variatie dan haar klassieke voorganger. Alle klassieke Hackett-ingrediënten (en nog ekele andere) komen aan bod: de typische droge zangstijl (hij is allesbehalve een groot zanger, maar weet van zijn stemgeluid een typisch kleurelement in zijn muziek te maken); de typische humor en stylistische knipoogjes (luister maar even naar het begin van "Circus of Becoming"); en natuurlijk dat fenomenale gitaarspel. De klassieke gitaar speelt zoals steeds een belangrijke rol, wat mij als klassiek opgeleid gitarist natuurlijk kan bekoren (ik heb destijds op het huwelijk van de Jan uit het begin van dit stukje overigens "Horizons" gespeeld...). Ook het elektrische spel is niet te versmaden, en soms zelfs vrij stevig. Maar de sound is steeds onmiskenbaar Hackett.

Hoogtepunten noemen is niet gemakkelijk, gezien het algemeen hoge niveau. Maar enkele stukken springen er toch nog bovenuit. De CD opent knap met het ingetogen "Strutton Ground" en het reeds genoemde "Circus of Becoming". Bij "Frozen Statues" waan je je even bij David Sylvian. "Mechanical Bride" wordt door velen als een van de beste stukken beschouwd. Het is niet mijn favoriet, maar toch zeer goed (en krachtig!). Bij het instrumentale "Wind, Sand and Stars" speelt de klassieke gitaar voor het eerst op de hoofdrol. Je hoort hoeveel vooruitgang Hackett sinds "Horizons" gemaakt heeft... Een prachtig sfeervol nummer. Ook "Brand New" begint met een korte typische klassieke-gitaarintro, en wordt dan een typisch energiek Hackett-nummer, waar de klassieke gitaar telkens weer opduikt. Om dan naadloos de over te gaan naar het rustige "This World", met een magische overgang naar het refrein. Het instrumentale "Silk Road" begint vrij percussief, krijgt dan weer zeer herkenbaar gitaarwerk (zowel elektrisch als klassiek), en je hoort ook de koto-klanken opduiken die herinneringen oproepen aan "The Red Flower Of Tachai Blooms Everywhere" uit... "Spectral Mornings".

Dan komen drie nummers die enkel op de "Special Edition" van de CD te vinden zijn. "Polution B" stelt niet veel voor. Maar met "Fire Island" lijk je ineens op een pure bluesplaat beland te zijn. Knap! "Marijuana Assassin of Youth" noemt Hackett zelf een "mini-musical": na een typische Hackett-intro krijg je plots een stukje Bach, dat dan even onverwacht weer overgaat in klassieke rock'n'roll, met nog wat onverwachte stijlbreuken verderop: echt leuk, een staaltje van hogergenoemde humor.

De volgende drie nummers staan ook weer op de reguliere editie. "Come Away" is een leuk ironisch nummertje. "The Moon Under Water" is nog eens een mooi kort solostuk voor klassieke gitaar. En dan eindigt de CD met een hoogtepunt: "Serpentine Song" is topklasse, Hackett in grootse doen. Een rustig, sfeervol nummer dat de rillingen van genot over mijn rug laat lopen. Op de Special Edition heb je dan nog "If You Only Knew", een laatste stukje solo-gitaar dat sfeervol afsluit.

"To Watch the Storms" is zoals gezegd een hoogtepunt uit het oeuvre van Steve Hackett. Hij is de man in wie de geest van het oude Genesis nog het meeste voortleeft. Je hoort hoeveel Genesis verloren heeft toen Steve de groep verliet. Voor mij was hij, naast Tony Banks, hun beste componist. En na zijn vertrek is het aandeel van de gitaar in hun muziek sterk verminderd: Mike Rutherford kan zich op dat vlak niet met hem meten.

Als ik je een raad mag geven: koop de Special Edition van de CD. Niet alleen omwille van de 4 extra nummers, maar ook voor het prachtige boekje, met commentaar van Steve bij alle tracks, en vooral de prachtige schilderijen van Steve's vrouw Kim Poor, eentje per nummer.

23:20 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.