05-04-05

Back in Time - Véronique Sanson: Amoureuse (1972)

Vorige maandag heb ik puur toevallig op France 3 een iets meer dan twee uur durende reportage gezien over de persoon en de carrière van een grote dame uit de Franse muziek: Véronique Sanson. Ik kende natuurlijk wel enkele van haar nummers, zoals iedereen die wel eens naar de radio luistert, maar daar beperkte mijn kennis zich toe. De uitzending schetste een beeld van een fascinerende persoonlijkheid. Wat voor mij nog belangrijker was, op muzikaal vlak schijnt ze wel wat te bieden te hebben dat me kan boeien. Ze is wat ze in het frans een "auteur-compositeur" noemen, ze schrijft dus quasi al haar muziek en teksten zelf. Verder heeft ze een stevige muzikale bagage en speelt ze zeer goed piano (ook klassiek). Ik besloot dus om haar oeuvre te gaan verkennen.

Op het werk heb ik een goede collega die uit Frankrijk afkomstig is, en waarvan ik wist dat hij van franstalige muziek houdt. Dus vroeg ik hem of hij me een plaat van Sanson kon aanraden. Wat blijkt nu: de man is een absolute fan. Volgens hem is alles wat ze gemaakt heeft goed. Hij heeft haar al zowat 15 maal live meegemaakt, en zegt dat ze in concert een brok energie is (hij luistert liefst naar haar live-CDs, iets wat mij meestal niet bekoort). Dus dat hielp me niet veel verder, behalve dan dat het mijn interesse nog meer aanscherpte.

Vermits ik nogal een systematisch ingesteld "manneke" ben, besloot ik dan maar met haar allereerste CD te beginnen: "Amoureuse" uit 1972. Voor de liefhebbers van progrock is dit midden in de gouden periode van onze idolen zoals Genesis (Foxtrot) en Yes. Je hoort dan ook dat de plaat zeer "seventies" klinkt. Maar ook zeer origineel: deze (toen) jongedame heeft heel wat in haar mars en creërt een zeer eigen stijl. Een waarschuwing: ze heeft een zeer herkenbare manier van zingen, met een uitgesproken vibrato, waar je van houdt of niet. Volgens mijn collega zijn er mensen die haar niet kunnen verdragen, wat ik me wel kan voorstellen.

De nummers zijn vrij kort: met 12 songs duurt de plaat maar een goede 28 minuten... Het titelnummer, het eerste op de LP, is wat mij betreft ook meteen het allerbekendste. Zoals op alle andere is haar pianospel zeer prominent aanwezig. Op een bepaald moment dringt zich zelfs een onverwachte vergelijking op: in "C'est le moment" doet ze me onwillekeurig aan de jonge Kate Bush denken (die haar eerste plaat slechts zes jaar later maakte).

Samengevat: een fascinerende ontdekking, die wat mij betreft een grondigere exploratie van de muziek van Véronique Sanson (en van de franse muziek meer in het algemeen) in gang gezet heeft. In het kielzog van deze CD heb ik meteen ook haar allerlaatste gekocht, maar daarover later meer.

22:32 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.