12-04-05

Véronique Sanson: Longue distance (2004)

Zoals vorige keer beloofd, een vervolg op mijn Sanson-verhaal. De ontdekkingstocht gaat verder met een grote sprong in de tijd: van 1972 naar 2004. In die tijd is er heel wat water door de Seine gestroomd, en ook het privé-leven van Véro, zoals haar fans haar noemen, heeft heel wat ups en downs gekend. Haar songteksten in de loop der jaren zijn daar trouwens vaak een weerslag van. Met deze plaat komt ze opnieuw uit een dal van o.a. drankproblemen. Een lied als "La douceur du danger" is daar vrij expliciet over. Het is haar eerste nieuwe studioplaat met nieuwe songs sinds "Indestructible" van 1998.

Hoe verhoudt deze laatste CD zich tot haar debuut? Eerst en vooral, haar stem is natuurlijk geëvolueerd. Het typische vibrato is nog steeds even herkenbaar, maar de stem klinkt veel doorleefder en minder licht. Een productie van het begin van de 21ste eeuw klinkt sowieso heel anders dan die van de jaren 70: de sound is enorm goed, ook al omdat ze met topmuzikanten werkt (iets wat ze overigens al vele jaren doet).

En het belangrijkste: de muziek? Wel, ik vind dit een fantastisch album. Knappe, aangrijpende songs van begin tot einde. Sanson schreef altijd al haar muziek en teksten zelf. Op het reeds genoemde "Indestructible" waren er voor het eerst 4 songs die niet van haar waren, maar van een zekere Bernard Swell, met wie ze al meer dan 20 jaar samenwerkt. En op deze plaat heeft ze slechts voor een minderheid van de songs de muziek geschreven (de meeste teksten zijn wel van haar hand). Componisten zijn o.a. opnieuw Bernard Swell, en ook Jean-Noël Chaleat, Alain Chamfort, Michaël Hernandez (een aantal grote namen uit de franse muziek), en op één -knap- nummer zelfs haar eigen zoon, Christopher Stills (inderdaad, zoon van...). Je moet wachten tot de achtste track voor enkele eigen nummers, zoals het knappe "Y'a quelque chose là-dessous" en "Les faux magiciens". De stijl is gevarieerd, met jazzy en funky invloeden (denk bv. aan Maurane). Een heel mooi en persoonlijk nummer is het akoestisch jazzy "5ème étage" (met prachtige meerstemmige backing vocals), waarin ze over haar ouders en haar zus Violaine zingt. Dit is de laatste song van de plaat, daarna volgt enkel nog een kort instrumentaaltje op piano.

Voor (subjectieve) commentaren op alle songs van de CD kan je hier en hier terecht.

Ik moet zeggen dat ik deze plaat de laatste week zeer vaak beluisterd heb. De muziek raakt me, en ik kan ze zeker aan iedereen aanraden die van goede muziek houdt, wat ook het genre of etiket mag zijn... Luister en geniet!

22:19 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.