29-04-05

The Watch: Vacuum (2004)

Vandaag zat er een pakje in de post, waar ik al enige tijd ongeduldig zat op te wachten. Ik heb namelijk een paar weken geleden, met enige vertraging, mijn lidmaatschap van onze nationale Prog-Nose nog maar eens met een jaartje verlengd (kan ik ieder rechtgeaard prog-liefhebber aanraden; voor meer gegevens zie hier). Als je een lidgeld van €20.- betaalt, kan je een CD kiezen, zodat je je lidgeld eigenlijk zo goed als recupereert. De vorige beide jaren had ik telkens een CD van Glass Hammer gekozen, waarover ik vroeger al geschreven heb. En vandaag kreeg ik dan eindelijk mijn CD voor dit jaar.

Het gaat om "Vacuum", de recentste CD van de Italiaanse groep "The Watch". Ik was er zeer benieuwd naar, omdat ik hub vorige, "Ghost" uit 2001, zeer goed vond, en de kritieken op deze plaat ook weer zeer positief waren (zie bv. op die van Prog-Nose [9/10] en DPRP [8/10]). Van "Ghost" las ik in een bespreking ooit "dat dit het beste album is dat Genesis nooit maakte", en daar ben ik het volkomen mee eens. De muziek van The Watch lag er volledig in het verlengde van de muziek van Genesis uit de periode van "Foxtrot". En ze was geen slap afkooksel van het grote voorbeeld, neen, het waren volwaardige en originele composities die het hoogst originele idioom verder exploreerden, met alle vertrouwde klanken, zowel in instrumentarium (mellotron, orgel, twaalfsnarige gitaren, baspedalen, en ga zo maar door) als zelfs de zanger, die ongelooflijk als Peter Gabriel klinkt, en ook nog eens dwarsfluit speelt.

Wat kan ik nu zeggen over de nieuweling? Ligt de muziek nog altijd in het verlengde van Genesis begin jaren 70? Zeker. Is het goede muziek? Absoluut! Wordt het dan niet wat eentonig of repetitief? Nee, want ondanks de overduidelijke continuïteit, zit er toch ook evolutie in hun muziek. De plaat klinkt niet alleen productioneel beter dan de voorganger, ook stylistisch zijn er toch nieuwe elementen opgedoken. In sommige nummers duiken zelfs modernere klanken en stijlelementen op, die afwijken van het grote voorbeeld, maar toch in het totale sfeerbeeld passen.

Ik ben intussen aan mijn derde opeenvolgende beluistering toe vanavond, en ik denk dat deze muziek een belangrijkdeel van mijn weekend zal kleuren. Een aanrader!

23:07 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-04-05

Einojuhani Rautavaara: The book of visions (2003-2003)

Dinsdagavond, afwasavond. Deze keer met de radio op Klara: een uitzending van een concert dat recent, op 15 april, plaatsvond in het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten. Als hoogtepunt van de avond speelde het Nationaal Orkest van België (NOB) onder leiding van hun jonge Finse dirigent Mikko Franck de wereldcreatie van een werk dat speciaal voor hen gecomponeerd was.

Einojuhani Rautavaara is de bekendste en grootste nog levende Finse componist, intussen 77 jaar oud. Zijn muziek kent de laatste jaren relatief veel succes, met frequente CD-opnames van zijn werken. Sinds Sibelius Finland muzikaal op de wereldkaart gezet heeft, heeft dat land heel wat goede componisten en muzikanten voortgebracht. Voor een inwoneraantal dat vergelijkbaar is met dat van België, doen ze heel wat meer voor hun eigen "klassieke" muziek. Dit betreft zowel uitvoerders, getuige de vele Finse dirigenten die momenteel de wereldpodia afschuimen (Salonen, Saraste, Oramo, en dus ook onze Mikko Franck), als componisten. Het is veel gemakkelijker hier bij ons plaatopnamen te vinden van muziek van hedendaagse Finse dan van Vlaamse componisten! En Rautavaara is wel een van de grootste opvolgers van Sibelius.

Ik leerde zijn muziek kennen toen de eerste opname van zijn 7de symfonie "Angel of Light" uitkwam. Een prachtig werk overigens (riep bij mij echo's op aan Vaughan Williams). En sindsdien heb ik zijn muziek verder verkend: echt de moeite waard. Dit is muziek die eens te meer bewijst dat hedendaagse muziek tegelijk zeer goed en toegankelijk kan zijn.

Mikko Franck is een absolute fan van zijn landgenoot. Hij rekent Rautavaara tot de allergrootsten. En hij ligt dan ook aan de oorsprong van het werk dat vanavond uitgezonden werd. Hij bestelde bij Rautavaara een groot orkestwerk voor het NOB, en dat werd dus "Book of Visions". Het werd een werk in vier delen, dat veel wegheeft van een symfonie, maar enkel dat etiket niet draagt. De reden? Het zou Rautavaara's 9de geworden zijn, en onder componisten is er een soort bijgeloof dat de 9de symfonie vaak ook hun laatste zou zijn (cf. behalve Beethoven ook Bruckner, Dvorak, ...). Dus gewoon een evocatieve titel. De meeste van zijn andere werken, ook de symfonieën, dragen overigens ook zo'n titel.

Een korte indruk na een eerste beluistering (tijdens het afwassen dus). De stijl wordt vaak neo-romantisch genoemd, en zoals veel van Rautavaara's muziek is de basisbeweging vrij langzaam en statig. Het eerste deel riep bij mij beelden op van wijdse bossen met mistflarden tussen de bomen, een soort imaginair fins landschap (ik ben nog nooit in Finland geweest, dus ik weet niet of dat beeld wel klopt). Het tweede deel was wat drukker. Het derde straalde een meer pastorale lentesfeer uit, lichtvoetiger en zonnig (met sommige fluitpassages die me even aan Sibelius herinnerden). Het laatste deel heb ik minder goed kunnen horen, vermits mijn teergeliefde vandaag besloten had niet naar Wittekerke te kijken, en door een groot deel van de muziek heengepraat heeft. Maar de algemene indruk was weer duisterder en intenser. En het stuk eindigt in stilte, zodat het nog wel even duurde voor het publiek besefte dat het gedaan was en in minutenlang applaus uitbarstte.

Ik heb gelukkig een cassetje laten meelopen, dus in afwachting dat het stuk op CD verschijnt (er zou een opname met de uitvoerders van het concert op stapel staan), kan ik me er wat verder in verdiepen.

Voor een andere commentaar op het concert (in het Frans) kan je hier terecht.

22:17 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-04-05

Véronique Sanson: Longue distance (2004)

Zoals vorige keer beloofd, een vervolg op mijn Sanson-verhaal. De ontdekkingstocht gaat verder met een grote sprong in de tijd: van 1972 naar 2004. In die tijd is er heel wat water door de Seine gestroomd, en ook het privé-leven van Véro, zoals haar fans haar noemen, heeft heel wat ups en downs gekend. Haar songteksten in de loop der jaren zijn daar trouwens vaak een weerslag van. Met deze plaat komt ze opnieuw uit een dal van o.a. drankproblemen. Een lied als "La douceur du danger" is daar vrij expliciet over. Het is haar eerste nieuwe studioplaat met nieuwe songs sinds "Indestructible" van 1998.

Hoe verhoudt deze laatste CD zich tot haar debuut? Eerst en vooral, haar stem is natuurlijk geëvolueerd. Het typische vibrato is nog steeds even herkenbaar, maar de stem klinkt veel doorleefder en minder licht. Een productie van het begin van de 21ste eeuw klinkt sowieso heel anders dan die van de jaren 70: de sound is enorm goed, ook al omdat ze met topmuzikanten werkt (iets wat ze overigens al vele jaren doet).

En het belangrijkste: de muziek? Wel, ik vind dit een fantastisch album. Knappe, aangrijpende songs van begin tot einde. Sanson schreef altijd al haar muziek en teksten zelf. Op het reeds genoemde "Indestructible" waren er voor het eerst 4 songs die niet van haar waren, maar van een zekere Bernard Swell, met wie ze al meer dan 20 jaar samenwerkt. En op deze plaat heeft ze slechts voor een minderheid van de songs de muziek geschreven (de meeste teksten zijn wel van haar hand). Componisten zijn o.a. opnieuw Bernard Swell, en ook Jean-Noël Chaleat, Alain Chamfort, Michaël Hernandez (een aantal grote namen uit de franse muziek), en op één -knap- nummer zelfs haar eigen zoon, Christopher Stills (inderdaad, zoon van...). Je moet wachten tot de achtste track voor enkele eigen nummers, zoals het knappe "Y'a quelque chose là-dessous" en "Les faux magiciens". De stijl is gevarieerd, met jazzy en funky invloeden (denk bv. aan Maurane). Een heel mooi en persoonlijk nummer is het akoestisch jazzy "5ème étage" (met prachtige meerstemmige backing vocals), waarin ze over haar ouders en haar zus Violaine zingt. Dit is de laatste song van de plaat, daarna volgt enkel nog een kort instrumentaaltje op piano.

Voor (subjectieve) commentaren op alle songs van de CD kan je hier en hier terecht.

Ik moet zeggen dat ik deze plaat de laatste week zeer vaak beluisterd heb. De muziek raakt me, en ik kan ze zeker aan iedereen aanraden die van goede muziek houdt, wat ook het genre of etiket mag zijn... Luister en geniet!

22:19 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-04-05

Back in Time - Véronique Sanson: Amoureuse (1972)

Vorige maandag heb ik puur toevallig op France 3 een iets meer dan twee uur durende reportage gezien over de persoon en de carrière van een grote dame uit de Franse muziek: Véronique Sanson. Ik kende natuurlijk wel enkele van haar nummers, zoals iedereen die wel eens naar de radio luistert, maar daar beperkte mijn kennis zich toe. De uitzending schetste een beeld van een fascinerende persoonlijkheid. Wat voor mij nog belangrijker was, op muzikaal vlak schijnt ze wel wat te bieden te hebben dat me kan boeien. Ze is wat ze in het frans een "auteur-compositeur" noemen, ze schrijft dus quasi al haar muziek en teksten zelf. Verder heeft ze een stevige muzikale bagage en speelt ze zeer goed piano (ook klassiek). Ik besloot dus om haar oeuvre te gaan verkennen.

Op het werk heb ik een goede collega die uit Frankrijk afkomstig is, en waarvan ik wist dat hij van franstalige muziek houdt. Dus vroeg ik hem of hij me een plaat van Sanson kon aanraden. Wat blijkt nu: de man is een absolute fan. Volgens hem is alles wat ze gemaakt heeft goed. Hij heeft haar al zowat 15 maal live meegemaakt, en zegt dat ze in concert een brok energie is (hij luistert liefst naar haar live-CDs, iets wat mij meestal niet bekoort). Dus dat hielp me niet veel verder, behalve dan dat het mijn interesse nog meer aanscherpte.

Vermits ik nogal een systematisch ingesteld "manneke" ben, besloot ik dan maar met haar allereerste CD te beginnen: "Amoureuse" uit 1972. Voor de liefhebbers van progrock is dit midden in de gouden periode van onze idolen zoals Genesis (Foxtrot) en Yes. Je hoort dan ook dat de plaat zeer "seventies" klinkt. Maar ook zeer origineel: deze (toen) jongedame heeft heel wat in haar mars en creërt een zeer eigen stijl. Een waarschuwing: ze heeft een zeer herkenbare manier van zingen, met een uitgesproken vibrato, waar je van houdt of niet. Volgens mijn collega zijn er mensen die haar niet kunnen verdragen, wat ik me wel kan voorstellen.

De nummers zijn vrij kort: met 12 songs duurt de plaat maar een goede 28 minuten... Het titelnummer, het eerste op de LP, is wat mij betreft ook meteen het allerbekendste. Zoals op alle andere is haar pianospel zeer prominent aanwezig. Op een bepaald moment dringt zich zelfs een onverwachte vergelijking op: in "C'est le moment" doet ze me onwillekeurig aan de jonge Kate Bush denken (die haar eerste plaat slechts zes jaar later maakte).

Samengevat: een fascinerende ontdekking, die wat mij betreft een grondigere exploratie van de muziek van Véronique Sanson (en van de franse muziek meer in het algemeen) in gang gezet heeft. In het kielzog van deze CD heb ik meteen ook haar allerlaatste gekocht, maar daarover later meer.

22:32 Gepost door Squonk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |